Tag Archives: సంస్కృతి

మాతృభాషకి ఉష్ట్రపక్షుల సేవలు

ostrich bury head ఉష్ట్రపక్షి అంటే నిప్పుకోడి, ఆస్ట్రిచ్ పక్షి. దీని గురించి ఒక వింతైన నానుడి ప్రచారంలో ఉంది. ఎప్పుడైనా క్రూరమృగాలు వేటాడుతున్నాయేమోనన్న భయం వేస్తే, ఇది మహా తెలివిగా తన బుర్రకాయని ఇసకలో దాచేసుకుంటుంది. తనకి ఏమీ కనపడకపోతే, తను ఎవ్వరికీ కనపడనేమోనని దాని ధైర్యం. ఇది కేవలం నానుడి అయినా, మన తెలుగుభాషని రక్షించుకోవడం కోసం భాషాభిమానుల పాట్లని ఈ విధంగా వర్ణించక తప్పదు.

మొన్న మాతృభాష ఉత్సవాలు అని ఏదో హడావుడి నడిచింది. పనిలోపనిగా, పత్రికలన్ని ఎవరికో పురమాయించాయి – తెలుగు ఉద్ధరించడం ఎలా అంటూ వ్యాసాలు వ్రాయండంటూ. మనవాళ్ళు వివిధ రకాలుగా రెచ్చిపోయారు. మూల సారాంశం ఏమిటంటే, ప్రభుత్వం ఏదో నడుం బిగించాలి, శాసనసభల్లో తెలుగు మాట్లాడాలి, జివోలు తెలుగులో జారీ చెయ్యాలి, తెలుగు మీడియంలో పిల్లలని చదివించెయ్యాలి. ఇలా చేస్తే మన తెలుగు విరాజిల్లుతుందంట. ఉష్ట్రపక్షులకి ఒకసారి జిందాబాద్.

దేశ ఆర్థిక పరిపుష్టికి ఒక తలమానిక తలసరి ఆదాయం. అలాగే, ఒక భాష యొక్క పరిపుష్టికి సరైన తలమానిక తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి. కృష్ణదేవరాయలు పాలించిన స్వర్ణయుగంలో, తెలుగు భాష ఒకానొక ఉచ్ఛదశకి చేరిందనుకుందాం. అప్పుడు, తెలుగువాళ్ళు ఎంతమంది ? మచ్చుకి జనాభా 30 లక్షలకి మించదు. ప్రస్తుతం దీనికి 30 రెట్లు ఎక్కువమంది ఉన్నాం. అంతాకలిపి 8 కోట్లకి పైమాటే మన జనాభా. కేవలం జనాభా ఒకటే కాదు, సగటు మనిషి ఆదాయం/జీవనా విధానం కూడా 30 రెట్లు మెరుగైంది. అతిముఖ్యంగా, జనాభాలో అక్షరాస్యత శాతం 30 రెట్లు మెరుగైంది. ఈ మూడు దిశలని కూడిపెట్టుకుంటే, మన తెలుగు కళాకారుల దిగుబడి 30*30*30 = 27,000 రెట్లు పెరగాలి. కానీ, మొత్తం దిగుబడి అప్పటితో పోలిస్తే ఇంకా తగ్గువగా కుదించుకుపోయింది. అందులోనూ, కళ యొక్క నాణ్యత ఎంత ఉంది అంటే ముక్కుపై వేలేసుకోవాలి.

పత్రికలకి పత్రికలు, టీవీలకి టీవీ ఛానళ్ళు, సినిమాలకి సినిమాలు, సంగీతానికి సంగీతం – మన సంస్కృతిలో నాణ్యత అనేది మృగ్యం. తెలుగు అనేదే ఈ అఘోరమైన పరిస్థితిలో ఉంటే, “మీ కోస్తా తెలుగు మా తెలంగాణ తెలుగుని దెబ్బతీస్తోంది”, అని వాపోతున్నారు మన సోదరులు కొంతమంది. మొత్తం (కోస్తా తెలుగు + తెలంగాణ తెలుగు )దిగుబడిని మన జనాభాతో భాగించుకుంటే వచ్చే సంఖ్య 0.0000001

పరిస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉందో గమనించాలంటే, ఒకసారి ఇంగ్లండు దేశంతో మనల్ని పోల్చి చూసుకుందాం. కేవలం ఇంగ్లండు వారి జనాభా 6 కోట్లు (మన తెలుగు వారికంటే తక్కువమంది). కళా-సాంస్కృతిక రంగాలలో వారి దిగుబడి చూస్తే కళ్ళు చెదిరిపోతాయి. ఈ చిన్న దీవి నుండి ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన పత్రికలు (టైంసు, గార్డియన్), టీవీ ఛానళ్ళు (బీ.బీ.సీ) పాప్ గాయకులు (బీటిల్స్, పింక్ ఫ్లాయిడ్, లెడ్ జెప్పెలిన్ …) నటులు (ప్రస్తుత ఆస్కారు విజేత సహా), రచయితలు, విద్యాలయాలు (ఆక్స్ఫర్డు, కేంబ్రిడ్జి) – ఏ విధంగా చూసినా తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి మన తెలుగువారికి పోల్చి చూస్తే 1,000,000 రెట్లు అధినంగా ఉంది. ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది ?

ఇలాంటి అతి భయంకర ప్రమాదంలో మన భాష ఉంటే, మనవాళ్ళు ఉష్ట్రపక్షులకి మల్లే గవర్నమెంటు అనే ఇసకలో వాళ్ళ తలకాయలని దూర్చేసుకుని ఏదో గట్టెక్కేస్తామని అనుకుంటున్నారు.

తెలుగుకి ప్రాచీనభాష హోదా ఇవ్వాలంట. ఇది మూల కోరిక. అంటే, ఏదో పురాతత్వ శాస్త్రం చదువుకునేవాళ్ళు తవ్వకాలు చేసుకోవడానికి మన తెలుగుని అప్పగించాలన్నమాట. ఆ పై,గవర్నమెంటు జీవోలని తెలుగులో వ్రాయించాలంట. ఇంగ్లీషు మీడియం బడులని మూయించెయ్యాలంట. గవర్నమెంటు ఎన్ని రకాలుగా ఇసకలో తల దూర్చగలదో, అన్ని రకాలుగాను దూర్చాలంట. ఇలా చేస్తే, మన తెలుగుకున్న ఆపద పోతుందంట. తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి తిరిగి వర్ధిల్లుతుందంట. ఇలాంటి వాళ్ళతో పోలుస్తున్నందుకు, ఉష్ట్రపక్షులు ఎంత ఫీల్ అవతుంటాయో !

ఏమన్నా పోలిక చూసుకోవాలంటే, మనవాళ్ళకి దక్షిణాన అరవం, పశ్చిమాన కన్నడం మించి కనపడదు. అక్కడ ఛాందసులు ఏదో భాషా సేవ చేసేస్తున్నారు – దుకాణాల సైను బోర్డులని తిరగరాసేస్తున్నారు, బస్సుల నంబర్లని తిరగరాసేస్తున్నారు .. ఎక్కడో మనం వెనకపడిపోతున్నాం అని బెంగ. నేను చెప్పిన తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి లో అటు కన్నడం కానీ, ఇటు తమిళం కానీ మనకన్నా ఏమన్నా ముందంజలో ఉన్నాయా ? ఉహుం, అంత సీనులేదు. మనమందరం ఒకే లెవెల్లో ఉన్నాం.

ప్రపంచంలో ఇంగ్లీషు తప్ప మిగతా భాషలన్నీ మనలాగే అంతరించిపోతున్నాయా ? లేదు. జపనీసు భాషలో కామిక్సు చదువుకోవడానికి అమెరికాలో జపనీసు నేర్చుకుంటున్నారు. స్కాండినావియా దేశాలలో రాక్-సంగీతం అర్థం చేసుకోవడం కోసం జపానులో స్వీడిషు భాష నేర్చుకుంటున్నారు. ఈ దేశాల్లో, ఇంగ్లీషు భాషని బహిష్కరించారా ? లేదు. స్వీడన్లో, ఇంగ్లీషుని ప్రతీ ఒక్కరు యాస కూడా లేకుండా మాట్ళాడగలరు. టీవీ లో ఇంగ్లీషు కార్యక్రమాలే అనువాదం లేకుండా చూస్తారు. మరి అయినా, వారి భాషలో ఎలాగ సంస్కృతి పరిఢవిల్లుతోంది ? తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి ఎలాగ ఉరకలు పరవళ్ళు వేస్తోంది ?

కారణం తెలుసుకోవాలంటే, భాషని పక్కని పెట్టి, తెలుగులో కానివ్వండి / హిందీలో కానివ్వండి / చివరికి ఇంగ్లీషులో కానివ్వండి. అసలు మనదేశంలో తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి ఎంత ? ఇంచుమించు సున్న. దోషం అక్కడ ఉంది. భాషలో కాదు. కళాకారులు విజృంభించితే, మేఘాల నుండి అమృతవర్షం కురిసినట్టు. భాషలు నదులవంటివి. వాన పడగా, నదులన్నీ ఒకేసారి నిండుతాయి. భూమి పులకరిస్తుంది. వాన పడనంత కాలం కరువు తప్పదు.

వరుణుడు అనుగ్రహించాలంటే, మనం ఏమి చెయ్యాలి ? బస్సులపై తింగర-తింగరగా నంబర్లు రాస్తే సరిపోతుందా ? గవర్నమెంటు జీవోలు జారీ చేస్తే సరిపోతుందా ? తెలుగుకి ప్రాచీన హోదా కల్పించితే సరిపోతుందా ?

ఒకసారి ఉష్ట్రపక్షి వైనం విడనాడి ఇసక నుండీ తల బయటకి తీస్తే, ప్రమాదం ఎక్కడుందో గమనిస్తే, బయటపడడానికి మార్గం ఇట్టే అగుపడుతుంది.

  • కళాకారులకి ప్రోత్సాహం కల్పించాలి. డబ్బులు వెచ్చించాలి.
  • కళామందిరాలు స్థాపించాలి.
  • విద్యాలయాల్లో రచన, నటన, సంగీతం, చిత్రలేఖనం – మొదలైన కళలు అభ్యసించేవారికి సరైన మొత్తంలో స్కాలర్షిప్పులు కల్పించాలి. ఒక్క తెలుగు డిపార్టుమెంటుకి మాత్రమే కాదు
  • కళాత్మక సినిమాలు తియ్యడానికి ప్రభుత్వం/ప్రజలు డబ్బులు వెదజల్లాలి.
  • రచయితలకి సంపాదనా మార్గం కల్పించాలి. ఉదాత్తమైన పత్రికలు స్థాపించాలి.
  • ఇంటర్నెట్టు యుగంలో ప్రజలు ఒకరితో ఒకరు సుళువుగా తెలుగులో మాట్లాడుకునే సౌకర్యం కల్పించాలి.
  • డిస్కషన్ బోర్డులు ఏర్పడాలి.
  • తెలుగు పాఠకులను తెలుగు కళాకారులకు దగ్గర చెయ్యగలగాలి.

ఒక భాషకి అవశేష దశ నుండి సంపూర్ణంగా పునరుజ్జీవన చేసిన ఘటన ఇజ్రాయెల్ దేశంలో ఒకటి జరిగింది. నాజీల వేధింపుల నుండి బయటపడి ఇజ్రాయెల్ కి వచ్చిన యూదులకు, వారి సంస్కృతిపై విపరీతమైన ప్రేమ కలగడం సహజం. కానీ, హీబ్రూ భాషని వారు పునర్మించిన వైనం చూస్తే ఆశ్చర్యం కలగకమానదు. ప్రస్తుతం, ప్రపంచంలోనే అత్యున్నతమైన వారి శాస్త్రవేత్తలు శాస్త్ర-సంబంధిత-పదాలను హీబ్రూవే వాడతారు. వారి కళాకారులు హీబ్రూలోనే సంగీతం ఆలపిస్తారు. కేవలం 70 యేళ్ళ క్రిందట, పురాతనమైన తాల్ముడ్ గ్రంథాల ఆథారంగా ఈ భాషని ఇటకపై-ఇటక వేసి నిర్మించారు అంటే మరి ఆశ్చర్యం కలగదా ? ఇజ్రాయెలీలు చేసిన మొదటి పని వారి భాషకి ఒక ఆధునిక నిఘంటువు నిర్మించడం. ఈ నిఘంటువును ప్రతీ ఏడాది తాజాకరించడం. రెండవ పని ప్రజలు హీబ్రూలో మాట్లాడాలి – ఇది ఒక ఆత్మగౌరవప్రదమైన విషయం – అని అందరూ భావించడం.

ఇప్పుడు మన తెలుగులో మాట్లాడాలన్న ఆశ ఉన్నా, ప్రక్కవాళ్ళతో మాట్లాడడానికి పనికివచ్చే ఒక నిఘంటువు లేదు. మనతో చర్చ సాగించడానికి ప్రస్తుతం శ్రీనాథుడు, లక్ష్మణకవి మన ముంగిట్లో తిష్టించుకుని లేరు కదా ! మరి, మన నిఘంటువులు ఇంకా అదే భాష పట్టుకుని వేలాడుతున్నాయేమిటి ? ఈ నిఘంటువులు పనికివచ్చేది ఎవరికి ? పాప్ సంగీతం వ్రాద్దామనుకుంటే పనికివస్తాయా ? తెలుగులో అద్భుతమైన ఉపన్యాసం ఇద్దాం అనుకుంటే పనికివస్తాయా ? ఒక శాస్త్ర-సంబంధమైన వ్యాసం వ్రాద్దాం అంటే పనికివస్తాయా ? కళాకారులకి ఒక నోరు ఇవ్వకుండా నొక్కిపెట్టి, ఏదో భాషని ఉద్ధరించేద్దాం అనుకుంటే ఏమి సాధించగలం చివరికి ?

మన ఆర్థిక మంత్రి రోశయ్య ఈసారి ప్రవేశపెట్టిన బడ్జెట్టు అక్షరాలా లక్ష-కోటి రూపాయలది. పాకీస్తాను దేశం బడ్జెట్టుని మించిన లెవలు అది. మన తెలుగువారికి డబ్బు లేమి ఏమీ లేదు. ఇదిగాక, ప్రవాసాంధ్రుల సంపాదన కూడా కలిపి చూస్తే, మనం ఎంతో ఔన్నత్యంలో ఉన్నవాళ్ళం. అమెరికాలో పనిచేస్తున్న భారతీయ ఇంజనీర్లలో సగం మంది మన తెలుగువాళ్ళు ! మన పరిస్థితి 70 ఏళ్ళ క్రిందటి ఇజ్రాయెల్ పరిస్థితితో పోల్చిచూస్తే, అమోఘంగా ఉంది. కానీ, వాళ్ళు సాధించినట్టు మనం ఆ అద్భుతాన్ని సాధించగలమా ?

ఉష్ట్రపక్షులని అడగాలి సమాధానాల కోసం !

స్వతంత్ర భారత చరిత్రలో తెలుగువాడి గొప్పదనం

మన తెలుగువాళ్ళకి భారతదేశం పార్లమెంటులో మెజారిటీ లేకపోవచ్చు. పలుకుబడి ఇంతింతమాత్రమే కావచ్చు. కానీ, స్వతంత్ర భారతదేశ చరిత్రలో మూల స్తంభాలు నాటినవాళ్ళు అందరు తెలుగువాళ్ళే. ఒకసారి, వారిని గుర్తు చేసుకుని గర్వపడదాం.

పింగళి వెంకయ్య : స్వతంత్ర భారతానికి గుర్తుగా రెపరెపలాడే మన మువ్వన్నెల పతాకం రూపొందించింది ఒక తెలుగువాడే. దేశభక్తి కాదుకానీ, ప్రపంచంలోని పతాకాలన్నింటిలోనూ, బహు సుందరంగా ఉండేది మన దేశ పతాకమే ! కళా దృష్టిలో చూస్తే, దీనికొక విశేష ప్రాథాన్యత ఉంది. ఇంద్రధనుస్సులోని రంగులలో స్పష్టంగా మూడోవంతు అటు, మూడోవంతు ఇటూ ఉండే రంగులు కాషాయమూ, ఆకుపచ్చ వర్ణాలు. మధ్యలోని తెలుపు రంగు స్పష్టమైన కాంతి, దీనిని పట్టికలోకి పంపిస్తే విడేది ఇంధ్రధనుస్సు ! మన భారతదేశంలోని వైవిధ్యానికి, ఐక్యతకి మరొక్క గుర్తు ఇంకేమి ఉంటుంది చెప్పండి ? ఇక, మధ్యలోని అశొకచక్రం చిరకాలం నిలిచివుండే మన ప్రాచీన నాగరికతకి గుర్తు.

పొట్టి శ్రీరాములు : మన భారతదేశ మాపు ఈ విధంగా ఉంది అంటే దానికి కారణం ఈయనే. భాషా ప్రాతిపదిక మీద రాష్ట్ర విభజన జరగాలి, అప్పుడు అన్ని భాషలు స్వచ్ఛంగా అభివృద్ధి చెంది సంస్కృతి విరాజిల్లుతందనే శాస్త్రీయ సిద్ధాంతం కోసం పోరాడిన ఘనత ఆంధ్రులదే. దేశంలోని భాషలన్ని ఆంధ్రులకి ఈ విధంగా ఎన్నటికీ రుణపడి ఉంటాయి. ముఖ్యంగా, అమరజీవి గాంధీగారి ప్రియ శిష్యుడు అయిన పొట్టి శ్రీరాములు అందరికీ, ఎన్నటికీ పూజనీయూడే.

సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణ : మన దేశ ప్రాచీన తత్వశాస్త్రాన్ని సగర్వంగా చాటిచెప్పిన మహనీయుడితడు. ఉదారవాదం, తత్వశాస్త్రం, విజ్ణాన శొధనం పాశ్చాత్యుల సొత్తుకాదు. మన భారతీయులు వీరికెన్నడూ తీసిపోలేదు అని నిరూపించిన వాడితడు. అప్పటివరకు భారతీయులంటే, కేవలం దైవపూజలో నిమిత్తులై ప్రపంచానికి పట్టింపులేని మూఢులు అని విపరీత ప్రచారం ఉండేది, ఇప్పటికీ ఉంది. కాని రాధాకృష్ణుడు దీనిని పటాపంచలు చేశాడు. విజ్ణాన శొధనలో గ్రీకులకి భారతీయులు ఎన్నడూ తీసిపోలేదు,మన తత్వశాస్త్రమూ వారికి ఎన్నడూ తీసిపోలేదు. పైపెచ్చు, మనమే నాలుగంకెలు ముందున్నాము అని నిరూపించి మన నాగరికత ఔన్నత్యాన్ని మళ్ళీ నిలబెట్టిన ఘనత ఈ తత్వవేత్తదే.

జిడ్డు కృష్ణమూర్తి : ఆధునిక తత్వవేత్తల్లొ ఆధ్యుడిగా ప్రపంచమంతా ప్రశంసలు పొందిన జ్ణాని ఇతడు. భారతీయుల తత్వశాస్త్రం పురాతనంలో మిగిలిపోలేదు, ఆధునికంలో కూడా ఎప్పటికీ ముందంజ వేస్తూనే ఉంటుంది అని నిరూపించినవాడితడు. వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ, జీవనయాన లక్ష్యం, మానవసంబంధాలు మొదలైనవాటిమీద విశేషంగా ప్రవచించిన ఇతని రచనలు ప్రపంచమంతా ప్రాచుర్యంలో ఉన్నాయి. ఆధునికజీవితంలోని ఇబ్బందులు, ప్రజలమధ్య ఎడబాట్లు – వీటిని అర్థం చేసుకోవడానికి సరైన సిద్ధాంతాలకు రూపకల్పన జరుగుతోంది అంటే దానికి ఆధ్యుడు మన కృష్ణమూర్తే.

పాములపర్తి నరసింహారావు : భారతదేశంలో ఎప్పటికైనా పేదరిక నిర్మూలన జరుగుతుంది అంటే దానికి కారణం ఇతడే. సరళికృత ఆర్థికవిధానాలకు మార్గాలు తెరిచి స్వతంత్రభారత చరిత్రలో అతిముఖ్యమైన ఘట్టానికి సూత్రధార్యం చేసింది మన పీవీనే. విజ్ణానుల్లో పెక్కుమంది అభిమానించే భారతదేశ ప్రథాని ఎవ్వరంటే, నిస్సందేహంగా పీవీనే అని సమాధానం వస్తుంది. సామాన్య ప్రజానీకానికి తెలిసిలేకపోవచ్చుగాక, జీవితంలో ఎన్నో ఆటుపోట్లను, సూటిపోట్లను చూసివుండవచ్చుగాక – కానీ, చరిత్రలో పీవీ ఎప్పటికీ ఒక మహనీయుడుగా మిగిలిపోతాడు. ఇంతటి బహుభాషాప్రావీణ్యం, తెలివితేటలు, అపర చాణుక్యం కలిగిన దేశనేత మరొకరు ఇప్పట్లో మనదేశానికి లభించడం కల్ల. పీవీ సూత్రధారిగా నడిపించిన మరికొన్ని అతిముఖ్యమైన ఘటనలు – ఆంధ్రదేశంలో వ్యవసాయభూములను సంస్కరించడం, భారతదేశ రక్షణా విభాగంలో చైతన్యం తేవడం. ఆధునికయుగంలోకి భారతదేశం ప్రయణిస్తోంది అంటే ఆ మార్గం సూచించిన పీవీ చలవే !

రాజ్‌రెడ్డి : ఆధునిక భారతదేశ చరిత్ర కంప్యూటర్ విప్లవంతో ముడివడి ఉంది. తరువాయి 50 ఏళ్ళలో భారతదేశం ప్రపంచంలో అగ్రగామిగా నిలుస్తుంది, దానికి కారణం సమాచార-సాంకేతిక రంగంలో కీర్తిపతాకలెగరవేస్తున్న భారతీయులే. ఇందులో గొప్ప విషయం ఏమిటంటే, భారతదేశంలోని పాతికశాతం ఇంజనీర్లు ఆంధ్రులే. ఇంకా గొప్ప విషయం ఏమిటంటే, విదేశాల్లో పనిచేస్తున్న భారతీయ ఇంజనీర్లలో 50 శాతం మంది ఆంధ్రులు ! దీనినిబట్టి సమాచార విప్లవంలో చక్రం తిప్పుతున్నది ఎవ్వరో గ్రహించవచ్చు. కంప్యూటర్ రంగంలో నోబెల్ ప్రైజు అంతటి కీర్తి గలది ట్యూరింగు అవార్డు. ఈ అవార్డు ఇప్పటివరకు ఒక్క భారతీయుడినే వరించింది. ఆ శాస్త్రవేత్తే రాజ్‌రెడ్డి. రోబోటిక్సు, కృతిమ మేధస్సు రంగాలలో ఆధ్యుడిగా పరిశొధనలు నిర్వహించి, ఎందరికో దారిచూపిన ఇతడు ఎక్కడివాడో మీకు సందేహంగా ఉందా ? ముమ్మూటికీ మన తెలుగువాడే. ఇలాంటి శాస్త్రవేత్తలు ఎందరో మన తెలుగువాళ్ళు, వాళ్ళందరికీ జైజేలు 🙂

తరలి రాద తనే వసంతం ?

తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?
తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?

గగనాల దాకా అల చేరకుంటే, మేఘాలరాగం ఇల చేరుకోదా ?
తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?

వెన్నెల దీపం కొందరిదా ? అడవిని సైతం వెలుగు కదా ?
వెన్నెల దీపం కొందరిదా ? అడవిని సైతం వెలుగు కదా ?
ఎల్లలు లేని చల్లని గాలి, అందరికోసం అందును కాదా ?

ప్రతీమదిని లేపే ప్రభాతరాగం, పదే పదే చూపే ప్రథాన మార్గం ..

ఏదీ సొంతంకోసం కాదను సందేశం, పంచే గుణమే పోతే ప్రపంచమే శూన్యం !

ఇది తెలియని మనుగడ కథ – దిశలెరుగని గమనము కద !

తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?

బ్రతుకునలేని శృతికలదా ? ఎదసడిలోనే లయలేదా ?
బ్రతుకునలేని శృతికలదా ? ఎదసడిలోనే లయలేదా ?

ఏ కళకైనా, ఏ కళకైనా జీవితరంగం వేదికకాదా ?

ప్రజాధనం కాని కళావిలాసం, ఏ ప్రయోజనం లేని వృధా విలాపం.

కూసే కోయిల పోతే రాగము ఆగిందా ? పారే ఏరై పాడే మరో పదం రాదా ?

మురళికిగల స్వరముల కళ పెదవిని విడి పలకదు కదా !

తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?
గగనాల దాకా అల చేరకుంటే, మేఘాలరాగం ఇల చేరుకోదా ?
తరలి రాద తనే వసంతం ? తన దరికి రాని వనాల కోసం ?

నాకు బాగా ఇష్టమైన సినిమా పాట 🙂

సినిమాలలో కూడా కులజాడ్యం

కంప్యూటర్లు ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుపోయిన ఈ యుగంలో, ఆ పెనగలుపు నుండి ఎక్కడి సినిమాలనైను ఎక్కడివారైనా దించుకుని చూసుకోవచ్చు. మన సంస్కృతి, వారి సంస్క్కృతి అన్న అడ్డుగోడలింకేమీ లేవు. నాసిరకం సినిమాలను, సంగీతాన్ని మనదేశంలో చెల్లుబాటు చెయ్యవచ్చు, పిచ్చివాళ్ళవలే కేరింతలు కొట్టే వీర ఫేనులు ఉన్నారు. కానీ ఇదే సరుకుని మిగతా దేశంవాళ్ళ విమర్శలనుండి వేర్పెట్టలేము. ఇది యూట్యూబు యుగం. ఎవ్వడైనా వీడియోలు పెట్టవచ్చు, మరింకెవ్వడైనా వాటిని దిలోడించుకోవచ్చు. ఎలాంటి కామెంట్లైనా పబ్లిగ్గా రాసుకోవచ్చు.

మన చిరంజీవి ప్రస్తుతం యూట్యూబులో మహా పాపులర్ అయ్యివున్నాడు. ఏదన్నా మంచి విషయమా అంటే కాదు. 1980లో ఎప్పుడో దొంగ అనే సినిమాలో మనవాళ్ళు మైఖేల్ జాక్సన్ థ్రిల్లర్ వీడియోని మక్కీకి మక్కీ కాపీ కొట్టారు. బాలసుబ్రహ్మణ్యం పాట పాడేశాడు, చిరంజీవి డాన్సు ఆడేసాడు. వీర ఫేనులు జైజైలు కొట్టేసారు. కానీ, పాతికేళ్ళ తరువాత సీను ఇలా తయారవుతుందని ఎవ్వరూ ఊహించలేదు. ఇప్పుడు, ఆ వీడియోలో ప్రతీ అడ్డమైనవాడు “భలే ఉంది, చింపాంజీ డాన్సు. సిగ్గులేని ఇండియన్లు, కాపీ కొట్టడంలో కూడా నాసిరకమే” అంటూ వందలకొద్దీ కామెంట్లు.

ఏదో సరదాగా తెలుగు పాటలు చూసుకుందాం అని యూట్యూబు తెరిచిన నాలాంటి వాళ్ళకి ఇదీ కనపడేది. మన సంస్కృతి పరువు మర్యాదలని ఇలా తేరగా గంగలో కలుపిన ఆ డైరెక్టరుని ఏం చెయ్యాలి ? తమ అభిమాన హీరో పరువుని ఆ వీర ఫేనులు ఎలా కాపాడుకుంటారో వారికే తెలియాలి ఇప్పుడు. రుద్రవీణ, స్వయంకృషి లాంటి మంచి సినిమాలు చేసిన చిరంజీవిని చివరికి ప్రపంచమంతా చూసేది ఈ వీడియో ద్వారా.

పదేళ్ళనాటి సంగతి. కాకినాడలో ఇంటర్ చదువుకునే రోజులు. ఓసారి బాలకృష్ణ సినిమా ఒకటి, చిరంజీవి సినిమా ఒకటి ఒకేసారి థియేటర్లలో రిలీజయ్యాయి. వీరఫేనులు ఒకరితో ఒకరు తెగ దెబ్బలాట పెట్టుకున్నారు. వారితో ఆగితే బానే ఉండేది. రోడ్డుమీద వెళ్తున్న మనుషులని పట్టుకుని “నువ్వు చిరు ఫేన్వా, బాలయ్య ఫేన్వా ? ” అని అడిగేవారు. తప్పు ఆన్సరు చెప్తే నాలుగు ఉతుకులు ఉతికేవారు ! ఈ దెబ్బకి జడిసి రోడ్డుమీద నడిచివెళ్ళాలంటే భయమేసి కూర్చున్నారు అందరు. చివరికి, పొలీసులకి తిక్కరేగి రౌడీమూకల్ని తన్ని బొక్కలో తోసారు కొన్ని రోజులు.

ఇదేదో పిచ్చ ఫేనుల వెర్రి అనుకున్నాను నేను. తరువాత తెలిసింది, దీనికి ఇంకా లోతు ఉందని. చిరు ఫేన్లందరు కాపులు, బాలయ్య ఫేన్లు కమ్మవాళ్ళు. కులపోరుని ఇలాగ రోడ్డుమీదకి తెచ్చి వాళ్ళ హీరోలకి అంటగట్టారు. ఏవనాలి వీళ్ళని !!? ఇప్పుడు వీరందరికీ రోజూ ఆ యూట్యూబు పేజీలు చూపించాలి.

ఇప్పుడు ఈ చిరంజీవి యూట్యూబు వైభోగం చూసి బాలయ్య ఫేన్లకి పారాహుషార్గా ఉండుంటుంది. ఇంకా బాలయ్య తొడకొడితే ట్రెయిను వెనక్కి పరిగత్తే సీను కనుగొనలేదు జనాలు. దాన్ని చూసిన తరువాత ఎవ్వడికన్నా నోరు పెగుల్తుందా ?

ఇంతకీ ఇదా మన తెలుగు సంస్కృతి, మనం చూసి గర్వపడాల్సినది ? మనకేమన్నా బ్రెయిను డామేజీయా ఇలాంటి సరుకుని మార్కెట్లో ఆడించడానికి ? ఇంకా 80లే నయము. ప్రస్తుతమున్న తెలుగు సినిమాలు చూస్తుంటే వాంతి వస్తోంది. నేను బొత్తిగా సినిమాలే చూడడం మానేసాను. ఎప్పుడో బస్సులో హైదరాబాదు నుండి ఇంటికి కాకినాడ వెళ్తుంటే టీవీ పెట్టేసేవారు, గత్యంతరం లేక చూడాల్సివచ్చింది కొన్ని ఆణిముత్యాలని.

ఎనభై మిలియన్లమంది జనాలట తెలుగువాళ్ళు. ఇంతమంది కలిసి సాధించేది ఏమిటి ? ఇన్ని డబ్బులు సంపాదించుకుని అమెరికాలలో కులుకుతున్న వాళ్ళందరూ ఈ చివాట్లు, అగచాట్లు పడాల్సిందేనా ? మనకేమి తక్కువ, ఐఐటీ ప్రవేశ పరీక్షలలో అన్ని రాంకులు కొట్టేది మనమేగా. ఐఏయెస్ పరీక్షలో ఈసారి ఫస్టు రాంకు కొట్టింది మనవాడే.

ప్రతి తెలుగువాడికి నేను చేసే విన్నపం ఏమిటంటే బుర్ర ఉపయోగించండి. ఏమాత్రం టాలెంటు ఉన్నా ఖాలీగా కూర్చోవద్దు. సృజనాత్మకమైన జీవితమే సరైన జీవితం. మూసపద్ధతిలో బండిలాగడానికి మనమేమి చాకలోడి గాడిదలం కాదు. మెదడున్న మనుషులం.

ఇంక కులం సంగతికొస్తే ఇది మనకి అతి సిగ్గుచేటు. ఏంటి మనలో మనకి తేడాలు ? ఈ రోజుల్లో ? ఇంకా ప్రతీవొక్కడు వాడి కులం అమ్మయిలనే పెళ్ళి చేసుకుంటున్నాడు. వాళ్ళ కులం నాయకులకే ఓట్లు వేస్తున్నాడు. వాళ్ళ కులం వారికే ఉద్యోగాలిస్తున్నాడు. ఇక వాడికులం హీరోకే జైజైలు కొడుతున్నాడంటే పిచ్చి ఎంతముదిరి ఉందో తెలిసొస్తుంది.

నా అదృష్టం బాగుండి ఒక మంచి ఇంజనీరింగు కాలేజీలో పడ్డాను. మా ఫ్రెండ్సు కులమేమిటో ఇప్పటికీ తెలియదు. కానీ ఇంటర్ ఫ్రెండ్సు చెప్పేవారు వాళ్ళ కాలేజీలలో సంగతి – రాగింగు టైములో అడిగే మొదటి ప్రశ్న “ఏంట్రా నీ బ్రాండు ?” అని. అదేంటో వెనకేసిన స్టాంపు లాగ. ఇలాంటి వాళ్ళు బతికి ప్రయోజనం ఏమిటి, వెంటనే చచ్చిపోవడం మేలు, కొంత జనాభా తగ్గుతుంది.

శ్రీశ్రీ పుట్టిన రాష్ట్రమేనా మనది ? కందుకూరి వీరేశలింగం పుట్టింది ఇక్కడేనా ? కులం పేరుతో పెళ్ళి ప్రకటనలేంటి ? ఇది ఎంత నీచంగా ఉందో ఒకసారి ఆలోచించి చూడండి.

మిరపకాయల మహాత్యం

మన తెలుగువాళ్ళు కారం తినడంలో ఘటికులు. మాది తూర్పుగోదావరి జిల్లా, కారాలు తినడం చాతకాని జిల్లా అని నవ్వులపాలవుతూ వుంటాం. అందులోనూ మాది బ్రాహ్మణ కుటుంబమాయే, పప్పుసుద్దలని పేరు.

అలాంటిది, దేశం బయటికొస్తే నేనే కారాలతో వీరంగం ఆడేస్తాను. ఈ జోరు తట్టుకోలేక మా ఫ్రెండ్సు అందరు నా వంట తినడానికి తెగ జంకుతుంటారు. ఈ రోజు, కొన్ని తమాషా విశేషాలు మీతో చెప్పుకోవాలి.

మొదటిసారి నేను వంట చేసింది అమెరికాలోని పిట్స్ బర్గు నగరంలో. రోజూ వీధిలో పడి తింటుంటే డబ్బులు అయిపోతున్నాయని, వంట చెయ్యక తప్పదని, ఒకరోజు మొదలుపెట్టాను. అంతకుముందు కూడా కొంత ప్రవేశం ఉంది కాని, ఎప్పుడూ సరిగా వచ్చేది కాదు. అవసరం ఎన్ని కళలైనా నేర్పుతుంది అని, మొత్తం మీద ఒక లెవెలుకి వచ్చింది నా వంట. కానీ ఈ మసాలా జోరుకి, మా అంతస్తు మొత్తం గుభాలించేది, లిఫ్టు ఆరవ ఫ్లోరుకి వచ్చిందంటేనే ఇక్కడెవడో తెలుగువాడు బసుంటున్నాడని తెలిసిపోయేది.

ఓరొజు, పొయ్యి మీద పోపు పెట్టి మర్చిపోయా సంగతి. వెనక్కి వచ్చి చూసే సరికి అంతా పొగ. ఇంతలోనే, రై అని సైరను మొదలైంది. లిఫ్టు పనిచెయ్యడం ఆగిపోయింది (12 అంతస్తుల మేడ అది). జనాలందరు ఒకటే పరుగులు, “ఏంట్రా సంగతి” అని ఆలోచిస్తుంటే కొంతమంది ఫైరుమాన్లు మా ఇంటి తలుపు కొట్టి లోపలికి జొరబడ్డారు. సీను చూసి “వారి జిమ్మడా” అని అప్పుడు సైరను ఆపారు. అప్పటి నుండి నాకు పోపు పెట్టడం అంటే ఒకటే టెన్షను.

ఇప్పుడు ఫ్రాన్సుకొచ్చిన తరువాత కొంత కారాలు తగ్గించాను. లేదంటే “చీజు, వైను” రుచి తెలియదు అని. కాని, ఇప్పుడు కూడా మా రూముమేట్లు ఈ కారాల ధాటికి భయపడుతూ ఉంటారు. ఒకోసారి మిరపకాయలు నూనిలో వేయిస్తూ ఉంటే కిటికీ తలుపులన్నీ తెరిచివుంచినా పాపం మా రూముమేట్లకి ఒకటే దగ్గులు !

అప్పుడోసారి, ఇటాలియన్ రెస్టారెంటుకి వెళ్ళి పిజ్జా ఆర్డరు చేసాం కొంతమంది ఫ్రెండ్సు. అన్నట్టు, ఇక్కడి ఇటాలియన్ రెస్టారెంట్లలో ఒక కారం-నూని ఉంటుంది (మిరపకాయలు, ఆలివ్ ఆయిలు కలిపినది) నాకదంటే భలే ఇష్టం. సరే, ఈ రెస్టారెంట్లో మనదేశం వాడొకడు పనిచేస్తున్నట్టున్నాడు. నన్ను చూసి వీడెవడో ఇండియా నుండి వచ్చాడు అని, నన్ను మెప్పించడానికి పిజ్జాతో పాటు ఒక మాంచి మిరపకాయ పక్కన పెట్టి ఇచ్చాడు. నేనది చూసి ” వార్నీ, ఇప్పుడు నా దేశభక్తి చూపించుకోవాలా !”, అని ఆశ్చర్యపోయి, సరేలే అని ఆ మిరపకాయ తిన్నాను. అది చూసి మా ఫ్రెండ్సు కళ్ళు తిరిగి గగ్గోలు పెట్టారు. ఇంతకీ, ఒట్టి బుడతకాయి ఆ మిరపకాయి. మనకెందుకు పనికి వస్తుంది.

ఫ్రాన్సులో చాలా మంది అరబ్బుదేశాల వాళ్ళుంటారు. ఉత్తర-ఆఫ్రికాలోని ట్యూనీసియా, అల్జీరియా మొదలైన అరబ్బు దేశాల ఫ్రెండ్సున్నారు నాక్కొందరు. ఒకసారి, ఫ్రెండ్సుని భోజనానికి పిలిచాను. వారిలో ఒకడు జర్మనీ నుండి, ఇంకొకడు ఇటలీ నుండి వున్నారు. మాటల మధ్యలో, ఇటలీవాడు అమాయకుడు ” బీరు అంటే బెల్జియం బీరే బీరు, అన్నింటికన్నా అదే రుచికరంగా ఉంటుంది” అన్నాడు. నేను ముందు-వెనుకలు చూడక ” ” కరెక్టే, బెల్జియం బీరు అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. బెస్టు అది”, అని చెప్పాను. ఇదివిని, జర్మనీవాడికి పిచ్చికోపం వచ్చింది. ” నా బొంద, జర్మనీలోనే అన్నింటికన్నా బాగుంటుంది” అని వాడు దెబ్బలాట మొదలుపెట్టాడు. “తేడావచ్చింది రోయ్” అని మాట మళ్ళించడానికి నేను “సరేలే, బీరంటే మీ జర్మన్లకు గర్వకారణం. మా తెలుగువాళ్ళకు కారం అంటే గర్వం అన్నట్టు. అసలు, మాకంటే ఎవడు కారం తింటాడు ?”, అని అన్నాను.

గుంపులో ట్యూనీసియా ఫ్రెండు ఒకడు ఉన్నాడు. వాడది విని “ఛీ, అంత సీను లేదు. మా దేశంలోనే అంతకంటా కారం తింటాం”, అని పోటీకి దిగాడు. సరే చూద్దాం అని పోటీ మొదలైంది. వాడు “హరీసా” అని ఒక కారం పచ్చడి తెచ్చాడు నాకు. మన కొరివీకారం టైపులో ఉంటుంది, కాని అంత సీను లేదు లెండు. నేను సింపులుగా ఒక ఆవకాయ తెరిచాను అమ్మ చేసింది. నేనా హరీసా అవలీలగా లాగించేసాను. వాడు మా ఇంటి ఆవకాయ తిని “వాలమ్మో” అన్నాడు. “దీనికే ఇలాగంటే, ఇక గుంటూరని ఒక ఊరుంటుంది. అక్కడ అసలు-సిసలు తడాఖా కారాలు ఎలా తినగలవు ?” అని వాడికి హితబోధ చేసాను. ఆ గుంటూరు వంటలంటే నాకే దడ, ఒకసారి తిన్నా, ఆ దెబ్బ ఇంకా గుర్తుంది !

అసలు సంగతి ఏమిటంటే మొన్నీ మధ్య ఒక మిరపకాయ కనిపెట్టాను ఇక్కడ మార్కెట్లో. గుండ్రంగా చూడడానికి ఒకటైపు టమాటాలా ఉంది. కాని తింటే నిజంగానే గూబ గుయ్యిమంది. ఆఫ్రికానుండి ఇంపోర్టు చేసారంట దానిని. బహుశా ట్యూనీసియా నుండేమో, మా ఫ్రెండు మాటల్లో కూడా కొంత నిజం ఉండి ఉండవచ్చు.

అమ్మా ఐ లవ్ యూ అని చెప్పండి

తెలుగువారికి బిగుసుతనం ఎక్కువా ? అమ్మా, నువ్వంటే నాకిష్టం అని చెప్పేవాళ్ళెంతమంది ? తెలుగుపదం లిస్టులో నేను రాసిన మెసేజిలను కొన్ని ఇటు పోస్టు చేస్తున్నాను.

… అమ్మ గురించి ప్రస్తావించారు కాబట్టి ఒక సింపులు ఛాలెంజి. పొద్దుటే లేచిన తరువాత అమ్మ కనిపడితే “శుభోదయం మాతా” అని చెప్పడానికి ట్రై చెయ్యండి. రిప్లై ఎలా ఉంటుందో ఊహించండి. పోనీ, అచ్చ తెలుగులోకి దిగి “మంచి పొద్దు అమ్మా” అని ప్రయత్నించండి !! ఇక్కడ తెలుగు పదాల అనువాదంలో ఇలాగ జరుగుతోంది.

ఈసారి అమ్మావాళ్ళు ఫొను చేసినప్పుడు, నాకు “mom, I love you” అని చెప్పాలని ఉంది. మన తెలుగులో ఎలా చెప్తారు ? మనం బొత్తిగా మర్చిపోయాం. ఇప్పుడు “అమ్మా నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” అని చెప్తే గంజిలో ఆరబెట్టిన మాటలవలే ఉంతాయి. సింపులుగా “అమ్మ ఐ లవ్ యూ” అంటే గడిచిపోతుంది 🙂 ….

… “mom, I love you” అనే మాటను ఆంధ్రదేశంలో ఎవరైనా వారి తల్లులకు తెలుగులో చెప్పిఉంటారా? “I love you” అనే మాటను ఇంగ్లీషువాళ్లు వాడగా మన పట్నాల్లో ప్రజలు అనుకరిస్తున్నారేగానీ పల్లెల్లో పుట్టి పెరిగినవారు I love you వాడుతున్నట్టు కనిపించదు. మనవాళ్లు ప్రేమను తెలపడానికి చాలామాటలేవాడతారు. చిన్న పిల్లలమీద ప్రేమ పొంగితే మురిపెంగా “మా బాబు బంగారం” అంటారు. అమ్మకు ఫోనుచేసి “బాగున్నావా అమ్మా, ఆరోగ్యం బాగుందా” అని అడిగితే ప్రేమను ప్రకటించినట్లుగా అర్థంచేసుకుంటుంది.నాకు తెలిసినంతవరకూ, “నేను నిన్ను ప్రేమించుచున్నాను” అని తెలుగువాళ్లు నేరుగా చెప్పరనుకుంటాను. “అమ్మా, ఐ లవ్యూ” అన్నానంటే కొత్తగా సినిమాటిక్గా అనిపించి, నేనేదైనా ప్రమాదంలో ఉన్నానేమో అని మా అమ్మ కంగారుపడుతుంది. …

… మన తెలుగువాళ్ళు “Mom, I love you” అని అసలు చెప్పేవారేకాదు అంటే నేను నమ్మలేను. ఈ వాడుక ఏదొ ఉండి ఉంటుంది, ప్రస్తుతం మూలనపడి ఉంటుంది. అయినా, “Mom, I love you” అని చెప్పలేని భాషా ఒక భాషేనా ! “ఐ లవ్ యూ” అని చెప్పడమేదో ఆంగ్ల సంప్రదాయమన్నట్టు అంటున్నారు. ప్రతీ మనిషికి ఉండే అత్యల్పమైన కోరిక ఇది – ప్రేమని ఇచ్చి పుచ్చుకోవడం. ఇది చేయడానికి వీలు కల్పించని భాష ఆటొమేటిక్గా చచ్చిపోతుంది. … మనుషుల మధ్య “ఐ లవ్ యూ” కూడా చెప్పుకోలేని భాష సుద్ధ వేస్టు. ఆ లైఫే వేస్టు. …

… ఇక్కడ కిరణ్గారు ఏదో కంఫ్యూజన్లో ఉన్నట్టున్నారు.

శుభోదయం మాతా! అని వారు ఎందుకు చెప్పలేరో నాకు అర్ధంకావట్లేదు. శుభ్రమైన
రెండు తెలుగు పదాలని ఉచ్ఛరించడానికి ఏమిటి కష్టం? వినే వారికి అర్ధం
కాకపోడానికి అవేమీ ఎవరికీ అర్ధంకాని సంస్కృత సమాసాలు కావే! గుడ్
మోర్నింగ్ అంటే లేని ఎబ్బెట్టు తనం శుభోదయం అంటే ఎందుకొచ్చింది? అలాగే
“అమ్మా నాకు నువ్వంటే ప్రేమ” అన్న నాలుగు పదాలు తెలుగులో చెప్పలేరా?

చెప్పలేరు. ఎందుకంటే అది భాషకి సంబంధించిన సమస్య కాదు కాబట్టి.
అది మన జీవన విధానానికి సంబంధించిన విషయం. ఈ ముఖప్రీతి మెచ్చుకోలు ఐ
లవ్యూలూ, థేంక్సులూ, గుడ్ మోర్నింగ్లూ ఎరువు తెచ్చుకున్న వ్యవహారాలు కనక!
మన జీవన విధానం నచ్చకో, పరాయి వాళ్ళ సంగతులు గొప్ప అనుకునో మనం వాళ్ళని
అనుకరించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాం కనక! భాష మన జీవన విధానం ఆధారంగా
నిర్మించబడినది కాబట్టి ఇలాంటి సందర్భాలలో ఆ పలుకులలో జీవం కనపడక మనకి
ఎబ్బెట్టుగా అనిపించడంలో చిత్రమేమీ లేదు. అంత మాత్రం చేత ఐ లవ్యూ అనికూడా
చెప్పలేని భాష దండగమారిది అనుకుంటూ స్టేట్మెంట్లివ్వడం దుందుడుకుతనాన్ని
ఆలోచనలేమిని మాత్రమే సూచిస్తుంది. ఇంగ్లీషు వాడిని ఎంగిలి ని మీ భాషలో
ఏమంటారు అని అడిగితే ఏం చెప్తాడు? ఏమీ చెప్పలేడు. వాడికసలు అదేంటో కూడా
తెలీదు మరి. అంత మాత్రాన ఇంగ్లీషు మీద కామెంట్ చేసేస్తారా? …

… శిరము మూర్కొనుట అంటే ఏమిటో తెలుసా మీకు ? రామాయణంలో శ్రీరాముడు అడవికి వెళ్ళేముందు భరతుణ్ణి ఒంట్లో కూర్చోపెట్టుకుని శిరస్సుపై ముద్దు పెడతాడు. భరతుడేమీ పిల్లవాడు కాదప్పుడు. ప్రేమని వ్యక్తం చెయ్యడానికి మనకేమి ఎబ్బెట్టు, తిబ్బెట్టులుండేవి కావు.

సంస్కృత కావ్యాలన్నింటిలోని “ప్రియ సఖే” అని మొదలెడతారు మామూలు వాక్యాలని. ఇప్పుడు మనము “ఓసేయి కాఫీ పట్రా” అంటే అదేదో తెలుగులో ప్రేమ ఒలకబోయడం అనుకుంటున్నాం.

“మాతా వందనములు” అనేది సంస్కృతంలో సాధారణ ఉచ్ఛరణ. ఈ ఎబ్బెట్లన్నీ కల్పించేది బానిస మనస్తత్వం. ఉత్తర భారతంలో ముస్లిముల దండయాత్రల పిదప పరదాలు, సతీ సహగమనాలు అంటూ మతం ఎలా కర్కశమయ్యింది ? ఏదో మన కల్చరుకేదో వీర డేంజరు అంటూ ఛాందసులు లేని పోని రూల్సు పెట్టి జనాల బానిస మనస్తత్వాన్ని సొమ్ము చేసుకుంటారు.

ఇప్పుడు మీరు తెలుగుకి చేస్తోందీ అదే. ఇంగ్లీషు వాడు వెళ్ళిపోయి అరవై ఏళ్ళయ్యినా మన బానిస మనస్తత్వాలని మనం వదల్లేదు. ఎక్కడ ఏ ఇంగ్లీషు పదం లోపలికొచ్చేస్తుందో ఏంటో అంటూ వీర టెన్షను. ఇలాంటి టెన్షనుపడే జనాల చేతుల్లో తెలుగుని పెడితే అన్నీ ఎబ్బెట్టు-తిబ్బెట్టుగానే తయారవుతాయి.

“అమ్మా నువ్వంటే నాకిష్టం” అని మాత్రం చెప్పే మనుషులెంతమంది ఈ రోజుల్లో ? కొన్ని రోజుల్లో ఈ వాక్యం కూడా “అమ్మ నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను” అంటే ఎంత వికారంగా ఉందో అలా తయారవుతుంది. కారణం మీరు తెలుగు పదాల పరిరక్షణ అంటూ తెలుగు కల్చరు మీదనే దెబ్బ కొడుతున్నారు.

తెలుగు కల్చరునుద్ధరించడం అనేది తెలుగు భాషనుద్ధరించడం కన్నా చాల ఉత్తమమైన ఆశయం. ప్రస్తుతం అధమాధమ పాతాళంలో ఉన్నాం మనం. “ఐ లవ్ యూ” అనొద్దు, “గుడ్ మార్నింగ్” అనొద్దు అంటూ మూతులు కట్టిపడేసి కళాకారులను కోల్పోతున్నాం . ఈవిధంగా కోల్పోయే ప్రతీ కళాకారునికి తెలుగుభాష లోటయ్యినట్లే.

నేను చెప్పిన “ప్రేమ” ఉదాహరణలకి ప్రతిగా శ్రీరాం గారు “ఎంగిలి” గురించి ఎత్తారు. అంతకంటే మించిన కన్సెప్టే లేదా ఉదహరించడానికి !! ఆలోచన్లన్నీ ఇలాంటి ద్వేష భావాలతో కమ్ముకుపోయినప్పుడు మదికీ ఇంకేమి స్ఫుటించవు. “మైలపడడం” గురించి ఉదహరించలేదు సంతోషం.

ఫ్రెంచిలో ప్రతీ చిన్న దానికి “శుభ అది” “శుభ ఇది” అంటూ చెప్తారు. భోజనం చేస్తుంటే ముందు “బోన్ అపెతీ” (శుభ ఆకలి) అని కాసేపటి తరువాత “బోన్ కొంతిన్యువాశియోం” (శుభంగా కంటిన్యూ చెయ్యండి) ఫైనలుగా “బోన్ దెస్సేర్” (శుభ ఐస్క్రీము) అని అంటారు. మన తెలుగులో వీటికేవన్నా పదాలుంటాయా ? కాని, అంతా తిన్న తరవాత “జీర్ణం జీర్ణం వాతాపి జీర్ణం” అనే సంప్రదాయం మనకే ! 🙂 …