Tag Archives: అభివృద్ధి

మన తరం ఆలోచించవలసిన ప్రశ్నలు

ఈ పోస్టులో మన తరం ప్రజలు ఆలోచించవలసిన కొన్ని తీక్షణమైన ప్రశ్నలను పరిచయం చేస్తాను. “రాజకీయాలు మనకెందుకులే, దేశం ఎక్కడికిపోతే నాకేంటి” – అని పెదవి విరిచే బదులు, “మన తెలుగు నేలని ఎలా అభివృద్ధి చేసుకోవచ్చు” అని ఆలోచిస్తే, మన తరం యువకులకి ఒక అద్భుతమైన అవకాశం ముందు ఉంది. దేశం ఆర్థిక విధానాలు ఎలాగ పనికి వస్తాయి ? సెజ్ ల ద్వారా అభివృద్ధి సాధ్యమేనా ? ఇలాంటి ప్రశ్నలకి అందరూ తలోరకంగా సమాధానమిస్తున్నారు. ఇక్కడ ఒక సిద్ధాంతం ప్రకారం వీటిని వివరించేందుకు ప్రయత్నం చేస్తాను.

సమాచారం నిక్షిప్తపరచుకునే సాధనాలలో మార్పులు కలిగినప్పుడు, సమాజం మొత్తం అతలావితలమవుతుంది. మునుపు చారిత్రిక విశ్లేషకారులు సామాజిక మార్పులను తెచ్చిపెట్టేవి దృఢ సాంకేతిక విప్లవాలు (ఆవిరి యంత్రం, గాలి మర, ఎలెక్ట్రిక్ బల్బు..) అని భావించేవారు. కానీ ఈ వివరణ తప్పు. అసలైన మార్పులు కల్పించేవి మృధు సాంకేతిక విప్లవాలు – సమాచారం, సందేశం పంపించే సాధనాలలోని విప్లవాలు.

ఇలాంటి విప్లవం ఒకటి మన కళ్ళ ముందరే ఆవిష్కృతమవుతోంది (ఇంటర్నెట్టు) . మిషెల్ సెర్ర్ ఉపన్యాసం పూర్తిగా తర్జుమా చేసేముందు ఈ పోస్టులో ఒకసారి సంక్షిప్తపరుస్తాను.

మానవ నాగరికత పరిణామం మొత్తం నాలుగు దశలలో వివరించవచ్చు :

  • వాచ్య దశ : అన్ని రకాలైన సంభాషణ మాట్లాడడం ద్వారానే జరిగేది
  • లిఖిత దశ : భాషని వ్రాయడానికి ఒక లిపి కనుగొన్న తరువాత
  • ముద్రణా దశ : ముద్రణా యంత్రం కనుగొన్న తరువాత
  • సందేశాత్మక దశ : సమాచారాన్ని పరిమార్చి. ప్రసరించ గలిగే ఒక యంత్రాన్ని కనుగొన్న తరువాత

వీటిలోని ప్రతీ పరిణామం మనుషులు సమాచారాన్ని ఎలా ఉపయోగిస్తారో తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తుంది. ఈ మృధు పరిణామాలు అక్షరాలా ప్రపంచాన్ని మొత్తం కూల్చివేసి, తిరిగి పునర్నిర్మించాయి. రాజ్యం, వాణిజ్యం, శాస్త్రం, న్యాయం, మతం, సంస్కృతి – ఈ ఆరు రంగాలు మానవ పరివృత్తిని మూలంగా నిర్వచించుతాయి. మృధు విప్లవాలు ఈ రంగాలలో ఎలా మార్పులు తెచ్చిపెట్టాయో అర్థం చేసుకుందాం.

వాచ్య దశ :

రాజ్యం : సమాజం తెగల క్రింద విడవడి ఉంది. ప్రతీ తెగ కొంతమంది పెద్దల ఆధ్వర్యంలో నడుస్తుంది. మనిషి తెగకి బద్ధుడై ఉంటాడు – జాతి సంబంధాలు, బంధుత్వాలపై అతని నడవడిక ఆధారపడి ఉంటుంది.

వాణిజ్యం : ఇచ్చిమార్పిడల ద్వారా వాణిజ్యం నడుస్తుంది. బంగారం మొదలైన విలువైన లోహాలు – ఈ ఇచ్చిమార్పిడికి ఒక తులమానికగా పనికివస్తాయి.

శాస్త్రం : ఆదిమ సిద్ధాంతాలు ప్రకృతి ప్రవర్తనని వివరించే ప్రయత్నం చేస్తాయి. పనిముట్లు, ఆయుధాలు తయారీ చెయ్యడం ఇంకా ఒక కళగా భావించబడుతుంది. విద్య కేవలం కుటుంబం లోపలనే అందించబడుతుంది.

న్యాయం : వంశ గౌరవం, తెగ గౌరవం కాపాడడం అనేది సారాంశం. ఇంతకు మించి న్యాయ రంగం వేరే ఉండదు. ప్రతీ మనిషి ఈ గౌరవం కాపాడేందుకు ఆయుధాలు చేపట్టాలి.

మతం : ప్రకృతి దేవతలని ఆరాథించే బహుళేశ్వర మతాలు ప్రకృతి వైపరీత్యాలని అర్థం చేసుకొనేందుకు ప్రయత్నిస్తాయి. ప్రకృతితో ప్రశాంత సహజీవనం చెయ్యడం నేర్పుతాయి.

సంస్కృతి : దేశ సంచారం చేసే పాటగాళ్ళు కావ్యాలను అల్లిపెడతారు.

ఉదాహరణలు : వైదిక భారతం (క్రీ.పూ. 600 వరకు), పైథాగొరాస్ మునుపటి గ్రీసు (క్రీ.పూ. 580 వరకు), రోము సామ్రాజ్యపు మునుపటి యూరపు (క్రీ.శ. 200 వరకు), అక్షరాస్యత లేని సమాజాలు (40% భారత ప్రజానీకం, 64% ఆఫ్ఘనిస్తాను)

రాజ్యం నిర్వచించడానికి ఒక్క పదం : జాతి

లిఖిత దశ :

రాజ్యం :
ఒక రాతిపై వ్రాయబడిన న్యాయ శాసనం ద్వారా రాజ్యం అనేది మొదటిసారిగా కనిపెట్టబడుతుంది (అశోకుని శిలాశాసనాలు, హమ్మురబీ శాసనం). రాజ్య సరిహద్దు ఖచ్చితంగా నిర్వచించబడి ఉంటుంది, దాని భద్రతకై ఒక సైన్యం అవసరమవుతుంది. రాజ్యనిర్వహణ తెగల యొక్క గణతంత్రాలని విడిచి ఒక రాచరికంగా అవతరిస్తుంది. రాచసేవ చెయ్యడానికి ఒక వర్ణక్రమం తయారవుతుంది.

వాణిజ్యం : ధనం (రాగిపై, మరేదైనా లోహంపై వ్రాయబడిన ఒక విలువ) కనిపెట్టపడుతుంది. ధన, వాణిజ్యాలు నిర్వహించడానిక ఒక వైశ్య తరగతి పుడుతుంది.

శాస్త్రం : రేఖాగణితం కనిపెట్టబడుతుంది. గణితం ఒక్క ఉపయోగం వల్ల వృత్తిపనులు కళలుగా కాక సాంకేతిక పరిశ్రమలుగా అవతరిస్తాయి. కొలతలు, పరిశీలనల ఆధారంగా ప్రకృతిని వివరించడానికి సిద్ధాంతాలు పుడతాయి. మతశిబిరాలలో విద్యాబోధన జరుగుతుంది. చెదురుమదురుగా ఉండే కొన్ని గ్రంథాలయల వద్ద విశ్వవిద్యాలయాలు వెలుస్తాయి. ఉపాధ్యాయుని వృత్తి మొదటిసారిగా అవతరిస్తుంది. గ్రంథాల లేమి వల్ల ఉపాధ్యాయుడు చాలా విషయాలు జ్ఞప్తిలో ఉంచుకోవలసి వస్తుంది.

న్యాయం : వ్రాయబడని వంశ గౌరవంగా కాక ఒక ఖచ్చితమైన న్యాయ శాసనంగా అవతరిస్తుంది. దీనిని అమలుచెయ్యడానికి, నేరస్థులని దండించడానికి ఒక దళం తయారవుతుంది.

మతం : గ్రంథాల ఆధారితమైన ఏకేశ్వరోపాసక మతాలు పుడతాయి. ప్రజల కట్టుబాట్లను ఇవి ఖచ్చితంగా వ్రాసి నిర్ధారించడంతో, ఈ మతాలలో స్వేచ్ఛ తగ్గి మరింత కఠినంగా మారుతాయి.

సంస్కృతి : కళాకారులు రాజుల సంస్థానాలలో పోషించబడుతారు. సంగీతం వ్రాయడానికై ఒక భాష అవతరిస్తుంది. చిత్రలేఖనం, శిల్పకళ ఒక ఖచ్చితమైన కొలతలతో నేర్పబడుతాయి.

ఉదాహరణలు : కులం చేత వ్యక్తీకరించదగిన బ్రిటిషు రాక మునుపటి ఇండియా (క్రీ.శ. 1600 వరకు : మౌర్యులు, గుప్తులు, మొఘళ్ళు..), సామాజిక తరగతి చేత వ్యక్తీకరించదగిన రెనైసాన్సు మునుపటి యూరపు (క్రీ.శ. 1500 వరకు : పైథాగొరాస్ తరువాతి గ్రీసు, రోము సామ్రాజ్యము ..), క్రీ.శ. 1950 మునుపటి వరకూ టిబెట్, క్రీ.శ 1900 మునుపటి వరకూ అరేబియా, ప్రస్తుత భారత దేశంలో కులం ఎక్కడ ఇంకా గట్టిగా నడుస్తోందో.

రాజ్యం నిర్వచించడానికి ఒక్క పదం : మతం

ముద్రణా దశ :

రాజ్యం : పుస్తకాలు జ్ఞానాన్ని ప్రజలలో పంచిపెడతాయి. దీనితోనే “ప్రజలందరూ సమానులే” అన్న భావం వెల్లివిరుస్తుంది. ఆధునిక ప్రజాస్వామ్యం అవతరిస్తుంది. ప్రజా ప్రతినిధులు ఎన్నికలచే నియమింపబడతారు. “దేశం” అనే భావన ఏర్పడి, ప్రపంచం దేశాలుగా విడివడి ఉంటుంది.

వాణిజ్యం : బ్యాంకు కనిపెట్టబడుతుంది. డబ్బుతో నమ్మకస్తుడిగా ఉండటం అనే ఆలోచన పుడుతుంది. దీనిని బట్టి బ్యాంకులు అప్పు ఇస్తాయి, వాణిజ్యం నడుస్తుంది. బ్యాంకు చెక్కు, ముద్రితమైన డబ్బు పెట్టుబడిదారీ విధానాన్ని ఆవిష్కరిస్తాయి.

శాస్త్రం : ముద్రితమైన పుస్తకాలు చెంతనుండగా ఉపాధ్యాయుడు అన్ని విషయాలను జ్ఞప్తికి ఉంచుకోనక్కర్లేదు. ఈ పుస్తకాల ఆధారంగా పాఠశాలలు, కళాశాలలు నడుపబడతాయి. మొదటిసారిగా ప్రజానీకం మొత్తం విద్యావంతులవుతారు. ప్రయోగాలచే నిర్ధారించడం అనే ప్రాతిపదిక పైన ఆధునిక శాస్త్రీయ పద్ధతి పుడుతుంది. విజ్ఞాన శాస్త్రం వేల విభాగాలుగా వెల్లివిరుస్తుంది.

న్యాయం : లిఖించబడిన రాజ్యాంగం ఆధారంగా న్యాయ విశ్లేషణ జరుగుతుంది. మతం నుండి న్యాయం విదగొట్టబడుతుంది.

మతం : “చేతిలో బైబిలు ఉండగా ప్రతి మనిషి పోపుకి సమానుడే”, అంటూ లూథర్ క్రైస్తవంలో పునర్నిర్మాణ ఉద్యమం మొదలుపెడతాడు. మతం ఒక వ్యక్తిగతమైన విషయంగా మారుతుంది. దైవానికి మనిషికి మధ్యన పూజారుల అధికారం తగ్గిపోతుంది. మతానికి ఆర్థిక అధికారాలు నశించిపోతాయి.

సంస్కృతి : కళ అనేది అంగడిలో ఒక సరుకుగా మారుతుంది. ప్రతి మనిషి కళా వస్తువులను కొనడం ద్వారా కళాకారులను ప్రోత్సహించగలుగుతాడు. ఈ కళా సంతలో దుకాణాలపై ఆజమాయిషీ చేసే దళారులు ఒక కొత్త సంపన్న వర్గంగా అవతరిస్తారు.

ఉదాహరణలు : రెనైసాన్సు పిదప ఆధునిక యూరపు, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు, ఆధునిక జపాను, అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశలలోని (చైనా, ఇండియా, బ్రెజిలు..) చదువుకున్న మధ్య తరగతి వర్గాలు.

రాజ్యం నిర్వచించడానికి ఒక్క పదం : మార్కెట్

సందేశాత్మక దశ :

మానవ చరిత్రలో మొదటిసారిగా ప్రపంచం మొత్తం ఒక్క మౌస్-క్లిక్కు దూరంతో కలవబడి ఉంది. ఈ కొత్త యుగంలోకి ఇప్పుడిప్పుడే అడుగు పెడుతున్నాము. మునుపు సంభవించిన విప్లవాల వల్లే, ఇప్పుడు కూడా ప్రపంచం మొత్తం త్రెంచివేయబడుతుంది. సరిహద్దులు లేని ప్రపంచంలో ఒక కొంగొత్త ఆర్థిక, రాజకీయ పద్ధతి సృష్ఠించబడుతుంది.

ఈ మార్పులని కొన్ని ఇప్పుడే గమనించవచ్చు : ఏ.టీ.యెం, ఈ-కామెర్సు వాణిజ్యం ఎలా జరుగుతుందో పునర్నిర్వచించాయి. ప్రపంచీకరణ వల్ల ప్రపంచం యొక్క ఆర్థిక బలం తూర్పు దిశగా మళ్ళుతోంది. ఇంటర్నెట్ యుగంలో డబ్బుని దొంగిలించడానికి కొత్త మోసగాళ్ళు తయారయ్యారు, వీరివల్ల వాణిజ్యం ఎలా నడపాలి అనే విషయంలో కొత్త దిశలలో ఆలోచించటం మొదలుపెట్టాము. విద్యా, శాస్త్రీయ రంగాలలో : ఇంటర్నెట్, గూగుల్ వల్ల ఉపాధ్యాయుని పాత్ర మొత్తం మార్చబడింది. శాస్త్రీయ అన్వేషణ ఒక అద్వితీయమైన వేగంతో వృద్ధి చెందుతోంది : కంప్యూటర్ సిమ్యులేషన్, ఇంటర్నెట్ ద్వారా కలిసికట్టుగా పరిశోధన – ఇవి శాస్త్రీయ రంగాలలో పెనుమార్పులు తెచ్చిపెడుతున్నాయి.

ఇక్కడతో సెర్ర్ ఉపన్యాసం సంక్షిప్తం. ఇప్పుడు నేను నా ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు బయటపెడతాను. ఇప్పుడు మనం కొన్ని దృఢమైన ప్రశ్నలు అడగాలి : మన ప్రజాస్వామ్యంలో ఇప్పుడు అసలు ప్రతినిధులు అవసరమా ? ఇంటర్నెట్టు ఆధారంగా ప్రజలచే మరింత స్వేచ్ఛగా, పారదర్శకంగా ప్రభుత్వ పాలన చెయ్యగలమా ? వ్యక్తికి సంపూర్ణమైన స్వేచ్ఛ లభించగలదా ? వ్యక్తిగతమైన స్వేచ్ఛకి భంగం కలిగించకుండా వ్యక్తికి రక్షణ కల్పించగలమా ? మనలో ప్రతి ఒక్కరూ కళాకారులు కాగలరా ? ఒక కళాకారుడు డబ్బు గురించి ఆలొచించనవసరం లేకుండా, సంపూర్ణమైన భావ వ్యక్తీకరణా స్వేచ్ఛ పొందగలడా ?

ఇవి మన తరం యువకులు ఆలోచించవలసిన ప్రశ్నలు.

ఇప్పుడు ప్రపంచంలోని వివిధ ప్రాంతాల వాళ్ళు పైన వివరించబడిన 3 యుగాలలో బ్రతుకుతున్నారు. కానీ అంతిమంగా, అందరూ 4వ యుగంలోకి రావలసిందే. ఈ వివిధ యుగాలు అన్నీ ఒకదానితో మరొకటి వ్యతిరేకతను కలిగి ఉంటాయి. ఈ విషయం సుళువుగా అర్థమవుతుంది. మార్పుకు ఎంతో వ్యతిరేకత ఎదురవుతూ ఉంటుంది. ఒక యుగం దాని తరువాతి యుగంతో కలబడుతున్నప్పుడు, దాని సొంతటి చిన్నతనంలో పూర్వ యుగానికి విరుద్ధంగా ఉపయోగించిన ఆయుధాలనే వాడుతుంది.

లిఖిత యుగంలో నడుస్తున్న సమాజం దాని మునుపటి వాచ్య యుగం యొక్క హింసని, అలజడిని బూచిగా చూపిస్తుంది. “రాజు నశించిపోతే మిగిలేది అరాచకమే. మతం లేకపోతే మిగిలేది అరణ్యమే”, అంటూ కలబడుతుంది. కానీ, యుద్ధంలో చివరకి నెగ్గేది పెట్టుబడిదారీ ముద్రణా యుగం మాత్రమే. ప్రజాస్వామ్యం, సెక్యులరిజం నెగ్గుకు వస్తాయి.

ఉదాహరణ : 16వ శతాబ్దంలో చర్చి యూరపులో ప్రజాస్వామ్య, శాస్త్రీయ ఉద్యమాలని అణచివెయ్యడాని బహువిధాలుగా ప్రయత్నించింది. ప్రస్తుత ఇస్లామిక్ సమాజంలో ఛాందస వాదులు “ప్రజాస్వామ్యం అంటే విగ్రహాధారనతో సమానం, వచ్చేది వఠ్ఠి అరణ్య పాలనే” అని పురాతన బూచిని చూపెట్టి ఆస్తికులను బయపెడుతున్నారు.

ముద్రణ-యుగంలో నడుస్తున్న సమాజం మత ఛాందసత్వం, ఫ్యూడల్ రాజ్యం వంటి లిఖిత-యుగ బూచులని చూపెట్టి ప్రజలను బెదరగొడుతుంది. ఇదంతా, సందేశాత్మక-యుగం నుండి జనాలని దారి మళ్ళించడం కోసం.

ఉదాహరణ : ఈ యుద్ధం ప్రస్తుతం మన కళ్ళ ముందరే అమెరికాలోను, యూరపులోను జరుగుతోంది. యధాస్థితివాద పార్టీలు “ఇస్లాం యొక్క ఛాందసత్వం, ఉగ్రవాదం” అని ప్రజలను భయపెడుతున్నాయి. సంగీతం, సినిమాలు, టీవీ, దినపత్రికలు – వీటిని శాసిస్తున్న మీడియా ధనిక వర్గం “ఇంటర్నెట్టు పైరసీ” అని ప్రజలను బెదరగొడుతోంది. అసలు ఉద్దేశ్యం మన తరం నాటి ప్రశ్నల నుండి మనల్ని దారి మళ్ళించడం కోసమే.

మిషెల్ సెర్ర్ కి మునుపు మరో తత్వవేత్త కార్ల్ మార్క్సు మానవ సామాజిక పరిణామాన్ని ఈ పద్ధతిలో వివరించే ప్రయత్నం చేసాడు. కానీ ఆయన సిద్ధాంతమైన మార్క్సిజానికి సత్యానికీ మధ్య వ్యత్యాసం – లామార్కు థియరీకి డార్విను యొక్క అసలు పరిణామవాద సిద్ధాంతానికి మధ్య వ్యత్యాసమంత. లామార్కు ఆలోచన విప్లవాత్మకమైనదే – జీవులు కాలంతో పరిణామం చెందుతున్నాయి అని. ఆయన దృష్ఠిలో, జిరాఫీ చెట్ల చిగురుటాకులను అందుకోవడం కోసం మెడను సాగదీసింది – అలా సాగతీయగా, సాగతీయగా మెడ పొడవయ్యింది అని. కానీ ఇది నిజం కాదు. పరిణామాం జరిగేది జంతువుపైన కాదు (phenotype) కానీ జన్యువు పైన (genotype).

మానవ సామాజిక పరివర్తనని శాస్త్రీయ దృక్పథంతో వర్ణించాలి అనే ధైర్యం ఉంది కానీ, మార్క్సు ఒక తప్పు సిద్ధాంతం రచించాడు. ఆయన దృఢ టెక్నాలజీలు (phenotype) సామాజిక మార్పులు తెస్తాయని భావించాడు. కానీ, అసలు కారణం మృధు టెక్నాలజీలు (genotype). సోవియట్ యూనియనులోని కమ్యూనిస్టు సైద్ధాంతికులు లామార్కు నిజమైతే బాగుండునని ఎంతో ఆశించారు. కమ్యూనిస్టు విప్లవం నాటికి రష్యా ఏ విధంగానూ ఒక పెట్టుబడిదారీ దేశం కాదు. అది ఒక పురాతన దశలోని ఫ్యూడలు దేశం. కమ్యూనిస్టు ఉద్యమం విజయవంతమైన మరేదేశమూ కూడా (చైనా, క్యూబా, ఇండియాలోని నక్సలైటు ప్రాంతాలు) పెట్టుబడిదారీ దేశంకా దు. అవి ఫ్యూడాల్ సమాజాలు. రష్యాలోని కమ్యూనిస్టులు ఆశించినదేమిటంటే, వారి మెడలని బాగా సాగదీస్తే సోషలిజం యొక్క చిగురుటాకులు దక్కుతాయి అని. కాని, అవి ఎప్పటికీ దక్కలేదు.

ప్రతీ కమ్యూనిస్టు విప్లవం మానవ ప్రగతిలో ఒక వెనకడుగు అయ్యింది : ముద్రణా-యుగంలోని పెట్టుబడిదారీ దశని చంపివేసి లిఖిత-యుగంలోని రాచరికాన్ని తిరగతోడింది. కమ్యూనిస్టు దేశాలలోని విపరీతమైన సెన్సార్షిప్పు, సీక్రెట్ పొలీసులు, భావ వ్యక్తీకరణ నిర్బంధాలు – ఇవేవీ ఫ్యూడల్ సమాజంలో ఆశ్చర్యం కలిగించవు. జరిగినదది. మన భారతదేశంలోని కమ్యూనిస్టులు ఇంకా అవే సిద్ధాంతాలను పట్టుకు వేళ్ళాడుతుండడం నిజంగా మన దురదృష్టం. ఇంకా ఎన్ని సార్లు ఇవి తప్పని నిరూపించబడాలో తెలియదు. వేపకాయంత వెర్రి ముదిరి తాటిపండంత అయ్యింది అన్నట్టు – వీరు ఇప్పుడు ఇరాన్, చైనా లాంటి దేశాలను సమర్థిస్తున్నారు. ఇరాన్లో ఇస్లాం మతపెద్దలు కమ్యూనిస్టలనందరినీ చంపేసిన విషయం తెలుసునో, తెలియదో మరి !

సమాజంలోని ప్రగతిశీల వ్యక్తుల కర్తవ్యం – టెక్నాలజీకి అణువుగా సమాజం తీర్చిదిద్దటం.అంటే, వాచ్య దశ కంటే లిఖిత దశని పెంపొందించటం (జాతి కంటే మతం మెండు), లిఖిత దశ కంటే ముద్రణా దసని పెంపొందించటం (మతం కంటే మార్కెట్ మెండు), ముద్రణా దశ కంటే సందేశాత్మక దశని పెంపొందించటం (మార్కెట్ కంటే ఇంటర్నెట్ మెండు).

సమాజం యొక్క పరిణామం ఈ విధంగా జరుగుతుంది. ఉత్సాహమున్న తెలుగు యువకులని, యువతులని నేను అడిగేది ఏమిటంటే “మన జీవితకాలంలోగా తెలుగునేలని ఈ దశలన్నీ దాటించి సందేశాత్మక యుగంలోకి తీసుకురావాలి” అని.

మాతృభాషకి ఉష్ట్రపక్షుల సేవలు

ostrich bury head ఉష్ట్రపక్షి అంటే నిప్పుకోడి, ఆస్ట్రిచ్ పక్షి. దీని గురించి ఒక వింతైన నానుడి ప్రచారంలో ఉంది. ఎప్పుడైనా క్రూరమృగాలు వేటాడుతున్నాయేమోనన్న భయం వేస్తే, ఇది మహా తెలివిగా తన బుర్రకాయని ఇసకలో దాచేసుకుంటుంది. తనకి ఏమీ కనపడకపోతే, తను ఎవ్వరికీ కనపడనేమోనని దాని ధైర్యం. ఇది కేవలం నానుడి అయినా, మన తెలుగుభాషని రక్షించుకోవడం కోసం భాషాభిమానుల పాట్లని ఈ విధంగా వర్ణించక తప్పదు.

మొన్న మాతృభాష ఉత్సవాలు అని ఏదో హడావుడి నడిచింది. పనిలోపనిగా, పత్రికలన్ని ఎవరికో పురమాయించాయి – తెలుగు ఉద్ధరించడం ఎలా అంటూ వ్యాసాలు వ్రాయండంటూ. మనవాళ్ళు వివిధ రకాలుగా రెచ్చిపోయారు. మూల సారాంశం ఏమిటంటే, ప్రభుత్వం ఏదో నడుం బిగించాలి, శాసనసభల్లో తెలుగు మాట్లాడాలి, జివోలు తెలుగులో జారీ చెయ్యాలి, తెలుగు మీడియంలో పిల్లలని చదివించెయ్యాలి. ఇలా చేస్తే మన తెలుగు విరాజిల్లుతుందంట. ఉష్ట్రపక్షులకి ఒకసారి జిందాబాద్.

దేశ ఆర్థిక పరిపుష్టికి ఒక తలమానిక తలసరి ఆదాయం. అలాగే, ఒక భాష యొక్క పరిపుష్టికి సరైన తలమానిక తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి. కృష్ణదేవరాయలు పాలించిన స్వర్ణయుగంలో, తెలుగు భాష ఒకానొక ఉచ్ఛదశకి చేరిందనుకుందాం. అప్పుడు, తెలుగువాళ్ళు ఎంతమంది ? మచ్చుకి జనాభా 30 లక్షలకి మించదు. ప్రస్తుతం దీనికి 30 రెట్లు ఎక్కువమంది ఉన్నాం. అంతాకలిపి 8 కోట్లకి పైమాటే మన జనాభా. కేవలం జనాభా ఒకటే కాదు, సగటు మనిషి ఆదాయం/జీవనా విధానం కూడా 30 రెట్లు మెరుగైంది. అతిముఖ్యంగా, జనాభాలో అక్షరాస్యత శాతం 30 రెట్లు మెరుగైంది. ఈ మూడు దిశలని కూడిపెట్టుకుంటే, మన తెలుగు కళాకారుల దిగుబడి 30*30*30 = 27,000 రెట్లు పెరగాలి. కానీ, మొత్తం దిగుబడి అప్పటితో పోలిస్తే ఇంకా తగ్గువగా కుదించుకుపోయింది. అందులోనూ, కళ యొక్క నాణ్యత ఎంత ఉంది అంటే ముక్కుపై వేలేసుకోవాలి.

పత్రికలకి పత్రికలు, టీవీలకి టీవీ ఛానళ్ళు, సినిమాలకి సినిమాలు, సంగీతానికి సంగీతం – మన సంస్కృతిలో నాణ్యత అనేది మృగ్యం. తెలుగు అనేదే ఈ అఘోరమైన పరిస్థితిలో ఉంటే, “మీ కోస్తా తెలుగు మా తెలంగాణ తెలుగుని దెబ్బతీస్తోంది”, అని వాపోతున్నారు మన సోదరులు కొంతమంది. మొత్తం (కోస్తా తెలుగు + తెలంగాణ తెలుగు )దిగుబడిని మన జనాభాతో భాగించుకుంటే వచ్చే సంఖ్య 0.0000001

పరిస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉందో గమనించాలంటే, ఒకసారి ఇంగ్లండు దేశంతో మనల్ని పోల్చి చూసుకుందాం. కేవలం ఇంగ్లండు వారి జనాభా 6 కోట్లు (మన తెలుగు వారికంటే తక్కువమంది). కళా-సాంస్కృతిక రంగాలలో వారి దిగుబడి చూస్తే కళ్ళు చెదిరిపోతాయి. ఈ చిన్న దీవి నుండి ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన పత్రికలు (టైంసు, గార్డియన్), టీవీ ఛానళ్ళు (బీ.బీ.సీ) పాప్ గాయకులు (బీటిల్స్, పింక్ ఫ్లాయిడ్, లెడ్ జెప్పెలిన్ …) నటులు (ప్రస్తుత ఆస్కారు విజేత సహా), రచయితలు, విద్యాలయాలు (ఆక్స్ఫర్డు, కేంబ్రిడ్జి) – ఏ విధంగా చూసినా తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి మన తెలుగువారికి పోల్చి చూస్తే 1,000,000 రెట్లు అధినంగా ఉంది. ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది ?

ఇలాంటి అతి భయంకర ప్రమాదంలో మన భాష ఉంటే, మనవాళ్ళు ఉష్ట్రపక్షులకి మల్లే గవర్నమెంటు అనే ఇసకలో వాళ్ళ తలకాయలని దూర్చేసుకుని ఏదో గట్టెక్కేస్తామని అనుకుంటున్నారు.

తెలుగుకి ప్రాచీనభాష హోదా ఇవ్వాలంట. ఇది మూల కోరిక. అంటే, ఏదో పురాతత్వ శాస్త్రం చదువుకునేవాళ్ళు తవ్వకాలు చేసుకోవడానికి మన తెలుగుని అప్పగించాలన్నమాట. ఆ పై,గవర్నమెంటు జీవోలని తెలుగులో వ్రాయించాలంట. ఇంగ్లీషు మీడియం బడులని మూయించెయ్యాలంట. గవర్నమెంటు ఎన్ని రకాలుగా ఇసకలో తల దూర్చగలదో, అన్ని రకాలుగాను దూర్చాలంట. ఇలా చేస్తే, మన తెలుగుకున్న ఆపద పోతుందంట. తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి తిరిగి వర్ధిల్లుతుందంట. ఇలాంటి వాళ్ళతో పోలుస్తున్నందుకు, ఉష్ట్రపక్షులు ఎంత ఫీల్ అవతుంటాయో !

ఏమన్నా పోలిక చూసుకోవాలంటే, మనవాళ్ళకి దక్షిణాన అరవం, పశ్చిమాన కన్నడం మించి కనపడదు. అక్కడ ఛాందసులు ఏదో భాషా సేవ చేసేస్తున్నారు – దుకాణాల సైను బోర్డులని తిరగరాసేస్తున్నారు, బస్సుల నంబర్లని తిరగరాసేస్తున్నారు .. ఎక్కడో మనం వెనకపడిపోతున్నాం అని బెంగ. నేను చెప్పిన తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి లో అటు కన్నడం కానీ, ఇటు తమిళం కానీ మనకన్నా ఏమన్నా ముందంజలో ఉన్నాయా ? ఉహుం, అంత సీనులేదు. మనమందరం ఒకే లెవెల్లో ఉన్నాం.

ప్రపంచంలో ఇంగ్లీషు తప్ప మిగతా భాషలన్నీ మనలాగే అంతరించిపోతున్నాయా ? లేదు. జపనీసు భాషలో కామిక్సు చదువుకోవడానికి అమెరికాలో జపనీసు నేర్చుకుంటున్నారు. స్కాండినావియా దేశాలలో రాక్-సంగీతం అర్థం చేసుకోవడం కోసం జపానులో స్వీడిషు భాష నేర్చుకుంటున్నారు. ఈ దేశాల్లో, ఇంగ్లీషు భాషని బహిష్కరించారా ? లేదు. స్వీడన్లో, ఇంగ్లీషుని ప్రతీ ఒక్కరు యాస కూడా లేకుండా మాట్ళాడగలరు. టీవీ లో ఇంగ్లీషు కార్యక్రమాలే అనువాదం లేకుండా చూస్తారు. మరి అయినా, వారి భాషలో ఎలాగ సంస్కృతి పరిఢవిల్లుతోంది ? తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి ఎలాగ ఉరకలు పరవళ్ళు వేస్తోంది ?

కారణం తెలుసుకోవాలంటే, భాషని పక్కని పెట్టి, తెలుగులో కానివ్వండి / హిందీలో కానివ్వండి / చివరికి ఇంగ్లీషులో కానివ్వండి. అసలు మనదేశంలో తలసరి-సాంస్కృతిక-దిగుబడి ఎంత ? ఇంచుమించు సున్న. దోషం అక్కడ ఉంది. భాషలో కాదు. కళాకారులు విజృంభించితే, మేఘాల నుండి అమృతవర్షం కురిసినట్టు. భాషలు నదులవంటివి. వాన పడగా, నదులన్నీ ఒకేసారి నిండుతాయి. భూమి పులకరిస్తుంది. వాన పడనంత కాలం కరువు తప్పదు.

వరుణుడు అనుగ్రహించాలంటే, మనం ఏమి చెయ్యాలి ? బస్సులపై తింగర-తింగరగా నంబర్లు రాస్తే సరిపోతుందా ? గవర్నమెంటు జీవోలు జారీ చేస్తే సరిపోతుందా ? తెలుగుకి ప్రాచీన హోదా కల్పించితే సరిపోతుందా ?

ఒకసారి ఉష్ట్రపక్షి వైనం విడనాడి ఇసక నుండీ తల బయటకి తీస్తే, ప్రమాదం ఎక్కడుందో గమనిస్తే, బయటపడడానికి మార్గం ఇట్టే అగుపడుతుంది.

  • కళాకారులకి ప్రోత్సాహం కల్పించాలి. డబ్బులు వెచ్చించాలి.
  • కళామందిరాలు స్థాపించాలి.
  • విద్యాలయాల్లో రచన, నటన, సంగీతం, చిత్రలేఖనం – మొదలైన కళలు అభ్యసించేవారికి సరైన మొత్తంలో స్కాలర్షిప్పులు కల్పించాలి. ఒక్క తెలుగు డిపార్టుమెంటుకి మాత్రమే కాదు
  • కళాత్మక సినిమాలు తియ్యడానికి ప్రభుత్వం/ప్రజలు డబ్బులు వెదజల్లాలి.
  • రచయితలకి సంపాదనా మార్గం కల్పించాలి. ఉదాత్తమైన పత్రికలు స్థాపించాలి.
  • ఇంటర్నెట్టు యుగంలో ప్రజలు ఒకరితో ఒకరు సుళువుగా తెలుగులో మాట్లాడుకునే సౌకర్యం కల్పించాలి.
  • డిస్కషన్ బోర్డులు ఏర్పడాలి.
  • తెలుగు పాఠకులను తెలుగు కళాకారులకు దగ్గర చెయ్యగలగాలి.

ఒక భాషకి అవశేష దశ నుండి సంపూర్ణంగా పునరుజ్జీవన చేసిన ఘటన ఇజ్రాయెల్ దేశంలో ఒకటి జరిగింది. నాజీల వేధింపుల నుండి బయటపడి ఇజ్రాయెల్ కి వచ్చిన యూదులకు, వారి సంస్కృతిపై విపరీతమైన ప్రేమ కలగడం సహజం. కానీ, హీబ్రూ భాషని వారు పునర్మించిన వైనం చూస్తే ఆశ్చర్యం కలగకమానదు. ప్రస్తుతం, ప్రపంచంలోనే అత్యున్నతమైన వారి శాస్త్రవేత్తలు శాస్త్ర-సంబంధిత-పదాలను హీబ్రూవే వాడతారు. వారి కళాకారులు హీబ్రూలోనే సంగీతం ఆలపిస్తారు. కేవలం 70 యేళ్ళ క్రిందట, పురాతనమైన తాల్ముడ్ గ్రంథాల ఆథారంగా ఈ భాషని ఇటకపై-ఇటక వేసి నిర్మించారు అంటే మరి ఆశ్చర్యం కలగదా ? ఇజ్రాయెలీలు చేసిన మొదటి పని వారి భాషకి ఒక ఆధునిక నిఘంటువు నిర్మించడం. ఈ నిఘంటువును ప్రతీ ఏడాది తాజాకరించడం. రెండవ పని ప్రజలు హీబ్రూలో మాట్లాడాలి – ఇది ఒక ఆత్మగౌరవప్రదమైన విషయం – అని అందరూ భావించడం.

ఇప్పుడు మన తెలుగులో మాట్లాడాలన్న ఆశ ఉన్నా, ప్రక్కవాళ్ళతో మాట్లాడడానికి పనికివచ్చే ఒక నిఘంటువు లేదు. మనతో చర్చ సాగించడానికి ప్రస్తుతం శ్రీనాథుడు, లక్ష్మణకవి మన ముంగిట్లో తిష్టించుకుని లేరు కదా ! మరి, మన నిఘంటువులు ఇంకా అదే భాష పట్టుకుని వేలాడుతున్నాయేమిటి ? ఈ నిఘంటువులు పనికివచ్చేది ఎవరికి ? పాప్ సంగీతం వ్రాద్దామనుకుంటే పనికివస్తాయా ? తెలుగులో అద్భుతమైన ఉపన్యాసం ఇద్దాం అనుకుంటే పనికివస్తాయా ? ఒక శాస్త్ర-సంబంధమైన వ్యాసం వ్రాద్దాం అంటే పనికివస్తాయా ? కళాకారులకి ఒక నోరు ఇవ్వకుండా నొక్కిపెట్టి, ఏదో భాషని ఉద్ధరించేద్దాం అనుకుంటే ఏమి సాధించగలం చివరికి ?

మన ఆర్థిక మంత్రి రోశయ్య ఈసారి ప్రవేశపెట్టిన బడ్జెట్టు అక్షరాలా లక్ష-కోటి రూపాయలది. పాకీస్తాను దేశం బడ్జెట్టుని మించిన లెవలు అది. మన తెలుగువారికి డబ్బు లేమి ఏమీ లేదు. ఇదిగాక, ప్రవాసాంధ్రుల సంపాదన కూడా కలిపి చూస్తే, మనం ఎంతో ఔన్నత్యంలో ఉన్నవాళ్ళం. అమెరికాలో పనిచేస్తున్న భారతీయ ఇంజనీర్లలో సగం మంది మన తెలుగువాళ్ళు ! మన పరిస్థితి 70 ఏళ్ళ క్రిందటి ఇజ్రాయెల్ పరిస్థితితో పోల్చిచూస్తే, అమోఘంగా ఉంది. కానీ, వాళ్ళు సాధించినట్టు మనం ఆ అద్భుతాన్ని సాధించగలమా ?

ఉష్ట్రపక్షులని అడగాలి సమాధానాల కోసం !

మిషెల్ సెర్ వ్యాఖ్యానం : కొత్త టెక్నాలజీలు – సాంస్కృతిక, సంజ్ఞాన విప్లవాలు (1 : కాలం)

నేను పనిచేస్తున్న పరిశోధనా సంస్థ (INRIA) 40వ వార్షికోత్సవ సభలు డిసెంబరులో జరిగాయి. కార్యక్రమంలో భాగంగా పలువురు శాస్త్రవేత్తలు, రాజనీతిజ్ఞులు, తత్వవేత్తలు కంప్యూటరు పరిజ్ఞానానికి సంబంధించిన వివిధ విషయాలపై ప్రసంగించారు. వారిలో మిషెల్ సెర్ అన్న తత్వవేత్త చేసిన ప్రసంగం అందరినీ ఆకట్టుకుంది. ఫ్రెంచి మూలం నుండి తెలుగులోకి అనువదించడానికి ఇది నా ప్రయత్నం.

ప్రసంగీకుడని ప్రవేశపెట్టింది INRIA లో ప్రధాన – పరిశోధనా మరియు పరిజ్ఞాన నిరోహణా – నిర్దేశకునిగా పనిచేస్తున్న మాలిక్ ఘాలిబ్.

మాలిక్ ఘాలిబ్

మిషెల్ సెర్ ను ప్రవేశపెట్టడం నాకు గొప్ప గౌరవం. మాట ఆయనకు అందించే ముందు, నేను చెప్పదలుచుకుంటున్నాను – విజ్ఞాన శాస్త్రములలో నా ఉత్సుకతను ఎంతో పెంపొందించినవి మిషెల్ సెర్ రచనలు. ఈయన యొక్క ఉత్సాహభరితమైన దార్శనికత్వం నాకు చాలా తీపి. ఇది మనం నడుపుతున్న శాస్త్రీయ ప్రవృత్తికి చాలా అవసరం అని నా అభిప్రాయం. ఈయన మంత్రానికి అనుగుణంగానే, “జనులలో కొందరు సాంస్కృతికులు, మిగిలన జనులు సంస్కారం లేని శాస్త్రవేత్తలు” గా ఉండబోవకుందుకు మన సంస్థ ఇథోవిధంగా శాస్త్రీయ పరిజ్ఞాన ప్రచారణకు కృషిచేస్తోంది. ఇక్కడ మనం నమ్మదగ్గ విషయం ఏమిటంటే “ఒక సంస్కృతి అనేది విజ్ఞాన శాస్త్రాన్ని వీడి ప్రత్యేక అస్థిత్వంతో ఉండలేదు” అని. మిషెల్ సెర్ ప్రసంగం మనకి ఈ విషయం మరింత భేషుగ్గా అవగాహన చేసుకునేందుకు ఉపకరిస్తుంది అని నా మెప్పు.

మిషెల్ సెర్

స్కూలులో చదువుకునేటప్పుడు సంవత్సరానికి ప్రతీసారి “తిరగబెట్టే” ఒకరోజు వచ్చేది, ఎప్పుడైతే స్కూలులోని బుడతలు పెద్దవాళ్ళని “బుడతలకింద” మార్చివేస్తారో. కానీ, ఈ తిరగమోత ఎప్పుడూ కూడా క్లాసులోని అతి-మొద్దు-అబ్బాయి క్లాసులోని మేటివారికి, మాష్టారికే గణితము, శాస్త్రాలూ తెలియజెప్పేటట్లు తీసుకురాలేదు. ప్రియమైన మిత్రులారా, ఆ రోజు చివరికి ఇప్పుడు వచ్చేసింది. నా దేశంలోని అత్యున్నత శాస్త్రవేత్తలకి కొత్త టెక్నాలజీల గురించి, ఈ వయసులో, నేను మాట్లాడవలసి వస్తుంది అని నేనెప్పుడూ ఊహించలేదు. కనుక ఈ గంటసేపు ఒక చేదైన అనుభవం మీరు తెచ్చుకోబోతున్నారు.

నాకు ఒక్క ప్రాణి తెలియదు, దేన్నైతో మనమది సమాచారాన్ని కూర్చి, పరిమార్చి, ప్రసరించి, సేకరిస్తుంది అని చెప్పలేమో ! చతుర్విధమైన ఈ లక్షణం ప్రాణులలో ఎంత స్వయం సాధారణమంటే, “జీవమంటే ఈ లక్షణమే” అని నిర్వచించడానికి మనం ప్రేరేపింపబడవచ్చు. కానీ, ప్రత్యుదాహరణ కింద, ప్రపంచంలోని ఏ వస్తువు నాకు తెలియదు – దేన్నైతో మనమది సమాచారాన్ని కూర్చి, పరిమార్చి, ప్రసరించి, సేకరిస్తుంది అని చెప్పలేమో ! చతుర్విధమైన ఈ లక్షణం ప్రపంచంలోని ప్రతి వస్తువులోని స్వయం సాధారణం – జీవులలోను, నిర్జీవులలోను. మన “దృఢ” విజ్ఞాన శాస్త్రాలు ఏవైతో మునుపు బలము, శక్తి అని మాట్లాడేవో, ఇటీవలనే మాట్లాడుతున్నాయి, వేటినైతో మనం “మృధువు”లని పిలవవచ్చో. ఇది చెప్పిన తరువాత, మరి చెప్పవలసినది, నాకు ఒక మానవ కూటమి తెలియదు, దేన్నైతో మనమది సమాచారాన్ని కూర్చి, పరిమార్చి, ప్రసరించి, సేకరిస్తుంది అని చెప్పలేమో ! కనుక, ఇది ఒక పరిసాధారణమైన లక్షణం – సామాజిక శాస్త్రాలలోను, “దృఢ” శాస్త్రాలలోను. ఎంత సాధారణమంటే, ఒక రోజు మనం సమాచారాన్ని కూర్చి, పరిమార్చి, ప్రసరించి, సేకరించే ఒక పనిముట్టుని కనిపెట్టామో – ఇక్కడ నేను కంప్యూటరుని సూచిస్తున్నాను – మనమొక విశ్వవ్యాపితమైన పనిముట్టుని కనిపెట్టాము. ఇది విశ్వవ్యాపితమైనది ఎందుకంటే విశ్వంలోని ప్రతి వస్తువు యొక్క ధర్మముని ఇది అనుకరిస్తుంది గనుక.

సాంస్కృతిక లేదా సంజ్ఞాన విప్లవం అన్నింటికన్నా ముందు ఒక వ్యవహారిక మార్పు. మునుపు, ఒక కొట్టంలో నేను కాలిడగానే, బయటి గమనింపుతోటే ఒక వ్యక్తియొక్క వృత్తిని గుర్తించగలిగేవాడిని. ఉదాహరణకు, ఒక తోలు తొడుగు వేసుకుని ఉలితో సమ్మెటపై కొడుతున్న ఒక వ్యక్తిని నేను చూస్తే, అతడు ఒక కొమ్మరి అని నేను కనితెచ్చేవాడిని. ఈనాడు, నేనెక్కడికివెళ్ళినా కంప్యూటరు తెరపై వాలి ఉండి పనిచేస్తున్న వ్యక్తి కనపడుతున్నాడు. వృత్తులను మునుపటిలా విడమర్చడం ఇక నాకు కాని పని. ఈ విశ్వవ్యాపనీయత మనమందరం గుర్తించగలిగే మెట్టుపై ఉంది. వృత్తులపై వ్యవహారిక పరిణామాన్ని మోపినట్టే, ఈ విప్లవం భాషలపై సాంస్కృతిక పరిణామాన్ని మోపుతోంది. ఏవిధంగానంటే, అకాదెమీ ఫ్రాన్సేజి వారి పురాతన నిఘంటువులకు వారి సరికొత్త నిఘంటువుకు మధ్య బేధం 20,000 పదాల దరిలో ఉంది. ఇటువంటి తేడా ఎప్పుడూ, ఏ భాషలోనూ అస్థించలేదు. ఈ పదాలలో పెక్కుభాగం వృత్తి సంబంధిత పదాలు మరియూ శాస్త్రీయ పదాలు.

మీ ముందు నేను మూడు విధాలుగా ఈ విప్లవంపై సమాలోచిస్తాను. మొదట దీనిని కాలంలో వర్ణించి, తరువాత తలంలో వర్ణించి, చివరగా ఈ కొత్త టెక్నాలజీలని ఉపయోగిస్తున్న వ్యక్తులపై దాని ప్రభావాన్ని వర్ణిస్తాను.

కాలం (1)

నేను సమాచారం యొక్క చతుర్విధమైన లక్షణం గురించి మాట్లాడినప్పుడు ఆధారం మరియు సందేశం మధ్య గల లంకె నా దృష్టిలో ఉండినది. ఈ లంకెకి ఒక చరిత్ర ఉంది, మీరు నాతో కలిసి అది గమనించవలసినదని కోరుతున్నాను.

వాచ్య దశలో (నిర్వచణ భాషా శాస్త్రం ప్రకారం తీసుకొనబడినది, ఫ్రాయిడ్ యొక్క మనస్తత్వ విశ్లేషణా శాస్త్రం ప్రకారం కాదు) మనిషి యొక్క మెదడు, అతని శరీరం ఆధారంగా వర్తించాయి. సమాచారం యొక్క కూర్పు శరీరానికి, పరిమార్పు జ్ఞప్తికి, ప్రసరింపు గాత్రానికి సరికుదిరాయి.

క్రీస్తు పూర్వం మొదటి సహస్రాబ్ది వరకూ మనం ముందుకి పయనించి వస్తే, వ్రాతకి సంబంధించి ఒక విప్లవం జనించడం చూస్తాం.జంతుచర్మంపై, తాళపత్రంపై, లేదా ప్యాపిరస్ పత్రాలపై – వ్రాత అనేది మనిషి శరీరానికి బయలుగా సమాచారానికి అస్థించిన మొట్టమొదటి ఆధారం. ఇప్పుడు, ఆధారం-సందేశం మధ్యగల లంకె పరివర్తనకి లోనైన ఈ ఘడియనుండి, మన నాగరికతలో సమస్తమూ చలించాయి. వ్రాత రావడంతో పలువిధములైన సంచలనాలను తెచ్చిపెట్టింది.

  • నగరాలయొక్క సంఘటితం సాధ్యమయ్యింది, లిఖించబడిన న్యాయశాసనం క్షేమమా అని. ఇది రాజ్యం యొక్క ఆవిష్కరణకి నాంది పలికింది.
  • డబ్బు కనిపెట్టబడింది. డబ్బు అనగా ఒక కంచు లేదా రాగి ఆధారంపై ఒక ఖచ్చితమైన విలువ యొక్క వ్రాత. ఇది ఇచ్చిమార్పిడుల బాదరబందీలకి తెరదించి, వాణిజ్యం యొక్క సౌలభ్యాన్ని తెరిచింది.
  • రేఖగణితం (జ్యామితి) యొక్క కనిపెట్టుక వ్రాతకి పుత్రిక వంటిది.
  • గ్రంథములపై ఆధారపడు ఏకేశ్వరోపాసక మతాల కనిపెట్టుక (తోరా, క్రైస్తవ త్యాగుల రచనలు, ఖురాను) బహుళేశ్వరోపాసక మతాల ప్రపంచంలో ఒక ఉరుముపాటు వలే ధ్వనించింది.
  • చివరగా, విద్యాబోధన కూడా వ్రాతకి ఒక పుత్రిక మాత్రమే. ఎందుకంటే, ప్రతి గురువు ఇప్పటినుండి తన అందుబాటులో మిక్కిలి గ్రంథములు కలిగియుండి, తానుగా అన్ని అంశాలను బట్టీయం చెయ్యవలిసిన అవసరం నుండి విడబడ్డాడు. అందువలన, తన శిష్యులకు బహువిధములైన అంశాలను బోధించగలిగాడు.

ఈ పరివ్యాప్తి యొక్క సంపూర్ణతని వినియోగించి చూస్తే, మీరు మన నాగరికత మొత్తం వ్రాతకి పుత్రికగా జన్మించిందని అర్థం చేసుకోగలరు. ఈ విప్లవం యొక్క పరివ్యాప్తి అద్వితీయమైనది.

ఇది ఎంత స్థిరమైనది, ప్రథానమైనది అంటే ఇటువంటి మరో విప్లవం మరో రెండువేల సంవత్సరాల పిదప మాత్రమే ఆవిష్కృతమయ్యిందని నేను చెప్పబోతున్నాను. 15వ శతాబ్దిలో ముద్రణాయంత్రం కనిపెట్టబడినప్పుడు, ఈ తృటి నుండి, ఈ రెండవ టెక్నాలజీకి సంబంధించిన విప్లవం, నేను చిత్రించిన పరివ్యాప్తిలో, యధాత్తుగా మొదటిదానినే అనుసరించింది. వెనిస్ నగరం ఈ యుగంలో ఒక ప్రాపంచిక నగరంగా రూపొందింది. అనేకమైన మార్పులు కొత్తగా ఈ యుగంలోకి నడివచ్చాయి.

  • చెక్కు, బ్యాంకు మొదలైన కనిపెట్టుకలతో ధనంతో నమ్మకస్త్వం ఎలాంటిదో కోడీకరింపబడగా, వాణిజ్యం మొత్తం పునరావిష్కృతమయ్యింది.
  • పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థ ఈ యుగంలోనే జన్మించింది.
  • అతి ముఖ్యంగా, ముద్రణాంగం ఆధునిక విజ్ఞాన శాస్త్రానికి, అనగా ప్రయోగ నిర్ధారిత విజ్ఞాన శాస్త్రానికి, జన్మనిచ్చింది. వ్రాతకి పుత్రికయైన, గ్రీకుల యొక్క అశరీర విజ్ఞాన శాస్త్రం ఇదిక ఎంతమాత్రమూ కాదు.
  • వెనుచూపుగా, మనం మతరంగంలో ఒక అసమాన్యమైన చిచ్చుని గమనించవచ్చు. “చేతిలో బైబిలు ఉండగా ప్రతి మనిషీ పోపుకి సమానుడే”, అంటూ లూథర్ క్రైస్తవంలో పునరాకృతి ఉద్యమాన్ని మొదలుపెట్టాడు. ముద్రింపబడిన బైబిలు ప్రతీఒక్కని అందుబాటులోకి వచ్చింది. ఇది అతనికి ఒక సంఘటిత మత పెద్దరికం వైపు పరిచూడవలసిన అవసరం మాంపి, స్వేచ్ఛగా ఉండగల్పింది.
  • ఇదే విధమైన స్వేచ్ఛ రాజకీయ రంగంలోని వర్ణక్రమంపై ప్రశ్నలకి పురిగొల్పి, ఆధునిక తాత్పర్యం ప్రకారం ప్రజాస్వామ్యానికి నాంది పలికింది.

కనుక, ఆధారం-సందేశం లంకెకి సంబంధించిన రెండవ విప్లవంలో మనం మరొకసారి సంస్కృతి, నాగరికత సాంతంలో ఒక పరిపూర్ణమైన పరివర్తనని రుచిచూసాము.

నా అనుమితి బహుసుళువుగా బయటపడుతుంది. మనం ఆధారం-సందేశం మధ్యగల అదే లంకెపై మోపుతున్న మరో విప్లవానికి సమకాలికులుగా ఉండినట్లైతే, మన సంస్కృతి-నాగరికత ఇదేవిధమైన అతావితలమైన పునరాకృతికి లోనుకావడం చూడబోతున్నాము.

  • ప్రపంచీకరణ మన ముందుకి వడి వడిగా నడచి వస్తోంది.
  • చంచలాత్మక ధనం (ఏ.టి.యెం, ఇంటెర్నెట్టు కొనుగోలు) డబ్బు మరియు వాణిజ్యంలో ఒక సంపూర్ణమైన మార్పుని తెచ్చిపెట్టింది.
  • విజ్ఞాన శాస్త్ర విప్లవం ఆఘమేఘాలపై విరుచుకుపడుతోంది. కళాశాలలో ఒక ఆచార్యుడు ఈరోజు ఉపదేశించే అంశాలలో 70% అతడు తానుగా విద్యాలయ తరగతులలో నేర్చుకోనివే.
  • ఈ పరిస్థితిలో విద్యాబోధనలోని చిచ్చుని నియంత్రించడం బహు కష్టంగా మారింది.
  • ఇక మతరంగంలో ప్రస్తుతమున్న చిచ్చును వర్ణించడం నాకు అవసరం అనిపించడం లేదు. ఎందుకనగా, గత పదేళ్ళుగా పత్రికలన్నీ దీని గురించే మాట్లాడుతున్నాయి.

మనం జీవిస్తున్న ప్రపంచం దాని అతలావితలంలో ముందు నేను వివరించిన రెండు విప్లవాలకి పోలి ఉంది. ఈ మూడు విప్లవాలలోను బయటకి వచ్చే పరిణామాల పరివ్యాప్తి ఒకేవిధంగా ఉంటుంది.

పాఠశాలలో మనం గొప్ప విప్లవాలన్నీ “దృఢ” మార్పులకి సంబంధించినవి అని నేర్చుకున్నాము. మచ్చుకి, ఆర్థిక, పారిశ్రామిక విప్లవాలను గాలిమరలు, ఆవిరి యంత్రాలు తెచ్చి పెట్టాయని చదువుకున్నాము. కానీ, “మృధు” విప్లవాల వల్ల తెచ్చిపడిన మార్పులతో పోలిక చూస్తే, “దృఢ” విప్లవాలు అసందర్భమైన పిల్లకోళ్ళ వంటివి. ఎప్పుడైతో సమాచారానికి సంబంధించిన విప్లవాలు వచ్చాయో, నాగరికతలు అతలావితలమయ్యి ఒక నూతనమైన పద్ధతిలో తిరిగి రూపొందించబడ్డాయి.

ప్రస్తుతం ఎంతటి అసమాన్యమైన కొత్తదనమున్న కాలంలో మనం పయనిస్తున్నామో, బహుశా మనకి అవగతం లేదు.

రాజకీయాలకు ఆచార్యమండలి దూరంగా ఎలా ఉంటుంది ?

ఆచార్యమండలి గురించి నేను రాసిన ఇదివరకటి పోస్టుకి కొన్ని కామెంట్లు వచ్చాయి. వాటికి ఇక్కద సమాధనమిస్తున్నాను. ప్రత్యేకించి అందరూ అడిగిందేమిటంటే ఈ కొత్త ఆచార్య మండలి మాత్రం రాజకీయలకతేతంగా ఎందుకుంటుంది అని.

సో, ఇప్పుడు ఆచార్యమండలి గురించి ఇంకొంత వివరిద్దామనుకుంటున్నాను.

నేను ఆచార్యులను ఎంపిక చేసుకునేటప్పుడు ఎలెక్షన్లు పెట్టాలని అనలేదు. వీరిని ఎన్నికలకి, పార్టీలకి, రాజకీయాలకి సాధ్యమైనంత దూరంగా ఉంచాలని చెప్పాను. మరి వీరిని ఎలా ఎన్నుకోవాలంట ? ఒక యూనివర్సిటీలో ఆచార్యులకింద పనిచెయ్యడానికి ఎలా ఎంపిక చేసుకుంటారో అలా చెయ్యాలి అని నా అభిమతం. ఇది ఎలా జరుగుతుందంటే వచ్చిన దరఖాస్తులనన్నింటినీ ఒక సీనియర్ కమిటీ పరిశీలిస్తుంది. దరఖాస్తుదారుల అర్హతలేమిటి, అనుభవం ఏమిటి అని పరిశీలించి చూసిన తరువాత, కొంతమందిని పిలిచి ఇంటర్వ్యూ చేస్తారు. కేండిడేటు చేత ఒక ప్రసంగం కూడా ఇప్పించుతారు. అన్ని విధాలుగాను సరిపోతారనుకున్నాకనే ఉద్యోగానికి ఎంపిక చేస్తారు.

ప్రస్తుతం మన ఐ.ఏ.యెస్ అధికారులను ఎలా ఎంపిక చేసుకుంటున్నాం అలా చెయ్యాలి అన్నమాట. ఇలా చేస్తే, రాజకీయాల రొంపిలో రాణించేవారు వచ్చేస్తారోమోనని భయపడనక్కర్లేదు. కాని ఒక కామెంటులో, మన యూనివర్సిటీలు కూడా పోలిటిక్సుతో అఘోరిస్తున్నాయి కదా, ఒక వీ.సీ ని ఎంచుకోవాలి అన్నప్పుడు కులం, మతం ఇవన్నీ చూసే రికమెండేషన్లు ఇస్తున్నారు కదా అని పాఠకుడు అరుణ్ గారు అడిగారు.

నేను దీనికి సమాధనం చెప్పేదేమిటంటే, కాంపెటీషను ఉన్న తరువాత, ఇలాంటి గొడవలేమీ రాబోవు. ఉదాహరణకు, విదేశాలలో యూనివర్సిటీలు నిర్వహించే తీరు చూడండి. ఒక మంచి అభ్యర్ధిని కులం, జాతి వంతి ప్రాతిపదికల మీద నిరాకరించితే యూనివర్సిటీ నష్టపోతుంది. అతడు వేరే విద్యాలయానికి అప్లికేషను పెట్టుకుని ఉద్యోగం తెచ్చుకుంటాడు. ఆ రెండో విద్యాలయం బాగుపడుతుంది. మనదేశంలోని యూనివర్సిటీలలో ఈ పరిస్థితి ఇప్పుడు ఎందుకు లేదంటే ప్రొఫెసర్లందరికీ తేరగా జీవితాంతం ఉద్యోగం అప్పగించి కూర్చోపెడుతున్నారు (వారు సరిగా పని చేసినా, చేయకున్నా) ఇదే పరిస్థితి స్కూళ్ళలోనూ కొనసాగుతోంది. అందుకే, మన విద్యావిధానం ఇలా అఘోరిస్తోంది.

వివిధ రాష్ట్రాలలో ఆచార్యమండళ్ళను పెట్టి, ఆచార్యులకింద పనిచేసే అవకాశం అన్ని రాష్ట్రాలవారికి సమానంగా ఇవ్వాలి. అప్పుడు, ఒక రాష్ట్రం మంచి అభ్యర్ధిని నిరాకరించితే ఇంకో రాష్ట్రం లబ్ధి పొందుతుంది. అంతేకాక ప్రతీ రాష్ట్రంలోనూ, ప్రజలు తమకు ఎవరైతే గర్వకారణంగా ఉంటారో అలాంటి వారినే ఎంచుకోవడానికి సుముఖత చూపుతారు.

ఈ ఆచార్యులకింద పనిచేసే వారికి అధికారాలు ఏమీ ఎక్కువ ఇవ్వరాదు. హంగులు, ఆర్భాటాలు కల్పించరాదు. తమకున్న అర్హతలతో వేరే ఉద్యోగాలు చేసుకుంటే వారికి బొలెడంత ధనం వస్తుంది. అయినా, కేవలం ఈ ఆచర్యమండళ్ళలో పనిచేస్తున్నారంటే కేవలం దేశభక్తి ఉన్నవాళ్ళు మాత్రమే చేస్తారు.

ఇలాంటి పరిస్థితి కల్పించినప్పటికీ పనిచెయ్యటానికి సుముఖంగా ఉండే ఉద్ధండులు మనదేశంలో కోకొల్లలుగా ఉన్నారు. మన దేశంలో దేశభక్తులకు కొదవేమీ లేదు. ఎంతో తెలివితేటలుండీ ఎం.బీ.ఏ చేసుకోకుండా ఐ.ఏ.యెస్ లకు ఎంతమంది ట్రై చెయ్యట్లేదు ? అట్లాగే, వివిధ రంగాలలో రాణించినవారు ధనవ్యామోహాలు విడిచిపెట్టి దేశసేవ చెయ్యడానికి రెడీగా ఉన్నారు. అవకాశం ఇవ్వట్లేదంతే వారికి మన దేశంలో !

శాసనమండలి అనే బదులు ఆచార్యమండలి అని పిలిస్తే పేరులోనే హుందాతనం ఉంటుంది. ఈ మండలిలోని సభ్యులను “ఆచార్యా” అని గౌరవంగా సంబోధించాలి, అర్హతలు లేని వారు ఈ మండలిలో కూర్చుంటే ఈ పిలుపే వెక్కిరింతలా ఉంటుంది.

ఆచార్య మండలి అవసరం

ఇప్పుడు ప్రెసిడెంటు ఎన్నికల సందర్భంగా చాలా తమాషా జరుగుతోంది. మూడో ఫ్రంటు సడెన్ గా కలాం పేరు పైకి తెచ్చి ప్రెసిడెంటు పదవికి రాజకీయాలకు అతీతుడైన వ్యక్తి ఐతేనే బాగుంటుంది, విద్యావంతుడైన కలాంకి మళ్ళీ అవకాశం ఇద్దాం, అని మిగతా పార్టీలని అడిగింది. పైకి చెప్పేది ఏదైనా ఈ ప్రయత్నాలన్నీ ఉనికి పోతుందేమోనన్న గుబులుతో ఉన్న మూడో ఫ్రంటు స్వయం అస్థిత్వ తపనతో చేసిన యత్నాలే. మొత్తం మీద కలాం ఒప్పుకుని చివరకి ఖంగుతిన్నారు. కాంగ్రెసు పార్టీ ససేమిరా కలాంకి సపోర్టు ఇవ్వడానికి నిరాకరించింది. ఇక లెఫ్టు పార్టీల సంగతి సరే సరి. వారి వాదన ఏమిటంటే ప్రెసిడెంటు పదవికి రాజకీయ ప్రవేశం ఉండి, రాజ్యంగం గురించి తెలిసిన వ్యక్తి అయితేనే మంచిది అని.

భారతీయులకి మాత్రం కలాం అంటే చాలా గౌరవం ఉంది. ప్రెసిడెంటు పదవికి ఔన్నత్యం తెచ్చి ఇచ్చేందుకు ఒక విద్యావంతుడిని నిలబెట్టడం అంటే పెక్కుమందికి ఇష్టం. రాజకీయలన్ని కుళ్ళుతో నిండిపోయాయని బహుళ జన అభిప్రాయం.

ఈ పోస్టులో నేను ఈ ముఖ్యమైన విషయంపై రాయాలని నిశ్చయించుకున్నాను. భారతదేశంలో ఒక మెరిటోక్రసీ (విద్యావంతులకు ఉన్నత పదవులను ఇచ్చే ప్రభుత్వం) ఉండటం వలన ఏమిటి ప్రయోజనం అనేది నా పోస్టు ఉద్దేశ్యం.

మన సంప్రదాయంలో ఉన్నత పదవులను ఒక ఆచార్యుడికి ఇవ్వడం అనేది పెక్కు తరాలుగా వస్తున్నది. రాజుల కాలంలో కూడా మంత్రి పదవికి ఒక ఆచార్యుడిని ఎన్నుకునేవారు. కీలకమైన విషయాలలో వారి అభిప్రాయం తీసుకోవడం, వాటిని గౌరవించడం అనేది ప్రభుత్వానికి మంచిది అని వారి నమ్మకం. మన ప్రస్తుత ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రెసిడెంటు పదవి కూడా ఒక సలహాదారుణి పదవి వంటిదే. డైరెక్టుగా అధికారాలు ఏమీ లేకపోయినా, శాసన సభకి సూచనలివ్వడం, మార్గ నిర్దేశం చెయ్యడం ఉపన్యాసాలివ్వడం ప్రెసిడెంటు విధులు. ఆ పనులని కలాం అద్భుతంగా నిర్వహించారు. ఒక శాసనసభకే కాక దేశ ప్రజానికానికి కూడా మంచి ఉపన్యాసాలిచ్చారు. ఇటువంటి ప్రెసిడెంటు ఉండటం వలన దేశంలోని ప్రజలందరికి ఎంతో గర్వకారణం.

మన దేశంలో విద్యావంతులందరూ రాజకీయాలను అసహ్యించుకుంటున్నారు. దేశానికి సేవ చెయ్యాలన్న తపన ఉన్నా, రాజకీయల కుళ్ళు లో ముందుకు సాగలేమన్న నిజం అందరికీ తెలుసు. మన దేశం ప్రస్తుతం ఎందరో దేశభక్తుల సేవలను ఈ విధంగా కోల్పోతోంది. చాల మంది తెలివైనవారు విదేశాలకు వలస పోతున్నారు. ఇటువంటి ఉన్నత విద్యావంతుల సేవలను దేశానికి రప్పించాలంటే ప్రస్తుతం ఉన్న ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో సాధించలేము. మన ఎన్నికలన్నీ కుల, మత రాజకీయల కంపులో మగ్గిపోతున్నాయి. అమాయకులైన ప్రజానికం వారి ఓటు హక్కును సరిగ్గా ఉపయోగించలేకపోతోంది.

ఇటువంటి సమయంలో ఒక జనరంజకమైన ఆలోచన విద్యావంతులకు రాజ్యనిర్వహణ అధికారాలను ఇవ్వడం. కానీ, ప్రజాస్వామ్యానికి కట్టుపడ్డ మనం అటువంటి పరిస్థితిని కల్పించలేము. పదవిలో ఉన్నవారు ఎలాంటి వారైనా దుర్వినియోగం చెయ్యగలరు. కానీ, గౌరవప్రదమైన సలహాదారుని పదవులలో అధికార దుర్వినియోగానికి అవకాశమే ఉండదు. అటువంటి పదవులకుకు విద్యావంతులను ఎంపిక చెయ్యడం అనేది అద్భుతమైన ఆలోచన. అది మన భారతీయ సంప్రదాయానికి చెందిన పద్ధతి.

ప్రస్తుతం, మన ప్రజాస్వామ్యంలో రెండు సభలు ఉన్నాయి – మొదటిదైన శాసన సభలో ప్రజా ప్రతినిధులు ఉంటారు. వీరు ఎన్నికలలో ప్రజలకు ప్రాతినిథ్యం వహిస్తూ ఎన్నుకోబడినవారు. రాజ్య నిర్వహణ అధికారాలన్నీ వీరి చేతుల్లోనే ఉంటాయి. కానీ, రెండవదైన శాసన మండలిని మనం సరిగా వినియోగించుకోవటం లేదు. ఈ రెండవ సభ ముఖ్య విధులు మొదటి సభకు దిశానిర్దేశం చెయ్యటం, తప్పులను సవరించటం. ఇటువంటి సలహాదారుని విధులు కలిగిన ఈ సభకు ఉత్సాహవంతులైన విద్యావంతులను ఎంచుకోవడం అనేది ఒక మెండైన ఆలోచన. ఈ మండలి సభ్యుల కింద పెక్కురంగాలలో బాగా రాణించినవారిని తీసుకోవడం జరగాలి. వీరిని రాజకీయాలకు, పార్టీలకు, ఎన్నికలకు సాధ్యమయినంత దూరంగా ఉంచాలి. అధికారాలు డైరెక్టుగా ఏమీ లేనందువల్ల, అధికార దుర్వినియోగం జరుగుతుందేమో అని భయపడనవసరం లేదు. కాని, ఇటువంటి విద్యావంతులు ఆచార్యుల వలే ఉపన్యసిస్తూ, ప్రజలందరికీ (ముఖ్యముగా మొదటి సభలోని ప్రజా ప్రతినిధులకు) దిశా నిర్దేశం చెయ్యగలరు. సామన్యముగా జనాలకు తెలిసి లేకపోయినా, ఈ విధముగా పరిచయం కాగలరు. అప్పుడు, వీలైతే డైరెక్టుగా ఎన్నికలకు కూర్చోగలరు, శాసన సభకు ఎంపిక కాగలరు.

ఈ విధంగా మన రాజకీయల లోని కుళ్ళును నిర్మూలించవచ్చు.

శాసనమండలికి ఎంపిక కావాలంటే, వారి వారి తెలివితేటల మీద మాత్రామే ఆధారపడాలి. ఆచార్య సమోన్నతులైన వీరు, విద్యాలయాలలో ఆచార్యులు ఏ విధముగా ఎంపిక కాగలుగుతారో ఆ విధముగా మండలికి ఎంపిక కాగలగాలి. ప్రస్తుతం విద్యాలయాలో, ఆచారులను ఎంపిక చేసేటప్పుడు వారి సీ.వీ, ఎక్స్పీరియెన్సు మొదలైన అర్హతలను చూసి ఉన్నతపదవలులోనున్న ఆచార్య మండలి ఎంపిక చేస్తుంది. ఇదే విధంగా, శాసనమండలిని ఏర్పాటు చెయ్యాలి.

ప్రస్తుతం ఐ.ఏ.యెస్ మొదలైన విధులకు పరీక్షల ద్వారా విద్యావంతులను ఎంపిక చేసుకుంటున్నారు. కానీ, వీరు కేవలం రాజ్య నిర్వహణ యొక్క పనులను చెయ్యటంలో ఉద్యోగులకింద వ్యవహిరించుటకు మాత్రమే. అందుకని, ఈ విధమైన నిర్వహణావిద్యలను, నైపుణ్యాన్నీ పరిగణలోకి తీసుకుని వీరిని సెలెక్టు చేసుకుంటున్నాము. కాని, నేను చెప్పిన ఈ శాసన మండలి ఆలోచన దీనికి సంబంధించినది కాదు. దీనికి సమాంతరంగా, కేవలం సలహాదారుని పదవిలో మొదటి సభకు సూచనలు చెయ్యడం గురించి నేను దానిని ప్రస్తావించాను.

రాష్ట్రాలలో ఈ విధమైన శాసనమండళ్ళను, కేంద్రంలో ఆచార్యసభను (ప్రస్తుతం రాజ్య సభగా ఉన్నది) ఏర్పాటు చెయ్యాలి. ప్రెసిడెంటు పదవికి కేవలం ఈ ఆచార్యమండళ్ళలో పనిచేసిన వారిని మాత్రమే ఎన్నుకోవాలి. వీలైతే, ఈ ఎన్నికను ప్రజలందరిచేతా జరిపించాలి. మన రాజ్యాంగానికి ఈ విధమైన సవరణ తీసుకురావడం అనేది తప్పనిసరి.