చిట్టీ చిట్టీ పాపల్లారా

మా నాన్నగారు ఒకప్పుడు కథలు వ్రాసేవారు, ఆ విషయం నాకు పదో తరగతికొచ్చినంత వరకూ తెలియదు. ఒకసారి మా ఇంట్లో పాత అల్మరాలో వెతుకుతుండగా కొన్ని శిథిలావస్థలో ఉన్న వారపత్రికలు కనపడ్డాయి, పాతికేళ్ళ కిందటివి. సరదాగా లోపలేముందో చూద్దామని కథలు చదవడం మొదలుపెట్టాను. మా నాన్నగారి పేరుతో కొన్ని కథలు కనపడ్డాయి – అదే మొదటి సారి చదవటం.

మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ మాకు దేని గురించి ఉపన్యాసలివ్వలేదు. తన ఆలోచనలని తనకే అట్టేపెట్టుకునేవారు. “పిల్లలు వారంత వారే ఎదగాలి”, అన్నది ఆయన సిద్ధాంతం.

మా అమ్మా, నాన్న ఇద్దరు స్కూలు టీచర్లు. పొద్దుటే అందరూ స్కూళ్ళకి వెళ్ళే హడావుడిలో తలమునకలై ఉండేవాళ్ళం. ఆ సమయంలో, మా నాన్నగారు చిన్నగా ఈలపాటలు పాడేవారు. ఆ సంగీతం నాకు బాగా గుర్తు. అప్పుడప్పుడు పదాలతో పాటనే పాడేవారు. నాకు గుర్తున్న పాట ఇది

“చిట్టీ చిట్టీ పాపల్లారా
బుల్లి బుల్లీ పూవుల్లారా
మళ్ళి మళ్ళీ నవ్వండర్రా
నవ్వుతూ బతకండర్రా”

తను ఎప్పుడో వ్రాసుకున్న పాట అది. సరదాగా పాడుతూ ఉండేవారు. ఈ పాట మా నాన్నగారే వ్రాసారన్న విషయం కూడా నాకు పెద్దయ్యేంతవరకూ తెలియదు.

“కులం మతమని దేబుర్లాడితే
బతుకేమో గంజాయి మొక్క
మానవత్వమే నా మతం అంటే
మనిషిగా తులసి మొక్క

తెలిసిన విషయం మరచిపోతే
ఆటల్లో అరటిపండు
తెలియని విషయం ఛేదిస్తే
చిలక్కొట్టిన జాంపండు

చిట్టీ చిట్టీ పాపల్లారా
బుల్లి బుల్లీ పూవుల్లారా
మళ్ళి మళ్ళీ నవ్వండర్రా
నవ్వుతూ బతకండర్రా “

ఇదొక్కటే మా నాన్నగారు పాటరూపంలో మాకు తెలియకుండానే ఇచ్చిన సందేశం.

ఇప్పుడు ఇంట్లో మేమెవ్వరం లేక అమ్మ,నాన్నకి చాలా బోరుగా ఉంటోంది. మళ్ళీ కథలు వ్రాయండి అని నేను చెప్పినా మా నాన్నగారు “కష్టం రా, ఇప్పుడంత తీరికా ఓపికా లేవు” అంటున్నారు. ఎప్పటికైనా ఈ బ్లాగులు ఉపయోగించడం నేర్చుకుంటారేమో అని నా ఆశ.