మిరపకాయల మహాత్యం

మన తెలుగువాళ్ళు కారం తినడంలో ఘటికులు. మాది తూర్పుగోదావరి జిల్లా, కారాలు తినడం చాతకాని జిల్లా అని నవ్వులపాలవుతూ వుంటాం. అందులోనూ మాది బ్రాహ్మణ కుటుంబమాయే, పప్పుసుద్దలని పేరు.

అలాంటిది, దేశం బయటికొస్తే నేనే కారాలతో వీరంగం ఆడేస్తాను. ఈ జోరు తట్టుకోలేక మా ఫ్రెండ్సు అందరు నా వంట తినడానికి తెగ జంకుతుంటారు. ఈ రోజు, కొన్ని తమాషా విశేషాలు మీతో చెప్పుకోవాలి.

మొదటిసారి నేను వంట చేసింది అమెరికాలోని పిట్స్ బర్గు నగరంలో. రోజూ వీధిలో పడి తింటుంటే డబ్బులు అయిపోతున్నాయని, వంట చెయ్యక తప్పదని, ఒకరోజు మొదలుపెట్టాను. అంతకుముందు కూడా కొంత ప్రవేశం ఉంది కాని, ఎప్పుడూ సరిగా వచ్చేది కాదు. అవసరం ఎన్ని కళలైనా నేర్పుతుంది అని, మొత్తం మీద ఒక లెవెలుకి వచ్చింది నా వంట. కానీ ఈ మసాలా జోరుకి, మా అంతస్తు మొత్తం గుభాలించేది, లిఫ్టు ఆరవ ఫ్లోరుకి వచ్చిందంటేనే ఇక్కడెవడో తెలుగువాడు బసుంటున్నాడని తెలిసిపోయేది.

ఓరొజు, పొయ్యి మీద పోపు పెట్టి మర్చిపోయా సంగతి. వెనక్కి వచ్చి చూసే సరికి అంతా పొగ. ఇంతలోనే, రై అని సైరను మొదలైంది. లిఫ్టు పనిచెయ్యడం ఆగిపోయింది (12 అంతస్తుల మేడ అది). జనాలందరు ఒకటే పరుగులు, “ఏంట్రా సంగతి” అని ఆలోచిస్తుంటే కొంతమంది ఫైరుమాన్లు మా ఇంటి తలుపు కొట్టి లోపలికి జొరబడ్డారు. సీను చూసి “వారి జిమ్మడా” అని అప్పుడు సైరను ఆపారు. అప్పటి నుండి నాకు పోపు పెట్టడం అంటే ఒకటే టెన్షను.

ఇప్పుడు ఫ్రాన్సుకొచ్చిన తరువాత కొంత కారాలు తగ్గించాను. లేదంటే “చీజు, వైను” రుచి తెలియదు అని. కాని, ఇప్పుడు కూడా మా రూముమేట్లు ఈ కారాల ధాటికి భయపడుతూ ఉంటారు. ఒకోసారి మిరపకాయలు నూనిలో వేయిస్తూ ఉంటే కిటికీ తలుపులన్నీ తెరిచివుంచినా పాపం మా రూముమేట్లకి ఒకటే దగ్గులు !

అప్పుడోసారి, ఇటాలియన్ రెస్టారెంటుకి వెళ్ళి పిజ్జా ఆర్డరు చేసాం కొంతమంది ఫ్రెండ్సు. అన్నట్టు, ఇక్కడి ఇటాలియన్ రెస్టారెంట్లలో ఒక కారం-నూని ఉంటుంది (మిరపకాయలు, ఆలివ్ ఆయిలు కలిపినది) నాకదంటే భలే ఇష్టం. సరే, ఈ రెస్టారెంట్లో మనదేశం వాడొకడు పనిచేస్తున్నట్టున్నాడు. నన్ను చూసి వీడెవడో ఇండియా నుండి వచ్చాడు అని, నన్ను మెప్పించడానికి పిజ్జాతో పాటు ఒక మాంచి మిరపకాయ పక్కన పెట్టి ఇచ్చాడు. నేనది చూసి ” వార్నీ, ఇప్పుడు నా దేశభక్తి చూపించుకోవాలా !”, అని ఆశ్చర్యపోయి, సరేలే అని ఆ మిరపకాయ తిన్నాను. అది చూసి మా ఫ్రెండ్సు కళ్ళు తిరిగి గగ్గోలు పెట్టారు. ఇంతకీ, ఒట్టి బుడతకాయి ఆ మిరపకాయి. మనకెందుకు పనికి వస్తుంది.

ఫ్రాన్సులో చాలా మంది అరబ్బుదేశాల వాళ్ళుంటారు. ఉత్తర-ఆఫ్రికాలోని ట్యూనీసియా, అల్జీరియా మొదలైన అరబ్బు దేశాల ఫ్రెండ్సున్నారు నాక్కొందరు. ఒకసారి, ఫ్రెండ్సుని భోజనానికి పిలిచాను. వారిలో ఒకడు జర్మనీ నుండి, ఇంకొకడు ఇటలీ నుండి వున్నారు. మాటల మధ్యలో, ఇటలీవాడు అమాయకుడు ” బీరు అంటే బెల్జియం బీరే బీరు, అన్నింటికన్నా అదే రుచికరంగా ఉంటుంది” అన్నాడు. నేను ముందు-వెనుకలు చూడక ” ” కరెక్టే, బెల్జియం బీరు అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. బెస్టు అది”, అని చెప్పాను. ఇదివిని, జర్మనీవాడికి పిచ్చికోపం వచ్చింది. ” నా బొంద, జర్మనీలోనే అన్నింటికన్నా బాగుంటుంది” అని వాడు దెబ్బలాట మొదలుపెట్టాడు. “తేడావచ్చింది రోయ్” అని మాట మళ్ళించడానికి నేను “సరేలే, బీరంటే మీ జర్మన్లకు గర్వకారణం. మా తెలుగువాళ్ళకు కారం అంటే గర్వం అన్నట్టు. అసలు, మాకంటే ఎవడు కారం తింటాడు ?”, అని అన్నాను.

గుంపులో ట్యూనీసియా ఫ్రెండు ఒకడు ఉన్నాడు. వాడది విని “ఛీ, అంత సీను లేదు. మా దేశంలోనే అంతకంటా కారం తింటాం”, అని పోటీకి దిగాడు. సరే చూద్దాం అని పోటీ మొదలైంది. వాడు “హరీసా” అని ఒక కారం పచ్చడి తెచ్చాడు నాకు. మన కొరివీకారం టైపులో ఉంటుంది, కాని అంత సీను లేదు లెండు. నేను సింపులుగా ఒక ఆవకాయ తెరిచాను అమ్మ చేసింది. నేనా హరీసా అవలీలగా లాగించేసాను. వాడు మా ఇంటి ఆవకాయ తిని “వాలమ్మో” అన్నాడు. “దీనికే ఇలాగంటే, ఇక గుంటూరని ఒక ఊరుంటుంది. అక్కడ అసలు-సిసలు తడాఖా కారాలు ఎలా తినగలవు ?” అని వాడికి హితబోధ చేసాను. ఆ గుంటూరు వంటలంటే నాకే దడ, ఒకసారి తిన్నా, ఆ దెబ్బ ఇంకా గుర్తుంది !

అసలు సంగతి ఏమిటంటే మొన్నీ మధ్య ఒక మిరపకాయ కనిపెట్టాను ఇక్కడ మార్కెట్లో. గుండ్రంగా చూడడానికి ఒకటైపు టమాటాలా ఉంది. కాని తింటే నిజంగానే గూబ గుయ్యిమంది. ఆఫ్రికానుండి ఇంపోర్టు చేసారంట దానిని. బహుశా ట్యూనీసియా నుండేమో, మా ఫ్రెండు మాటల్లో కూడా కొంత నిజం ఉండి ఉండవచ్చు.